στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Η Νικη δεν είναι ένα επαθλο 10, 1000 δολαριων,
η το χρυσο μεταλλιο,
το πρωτο βραβειο καποιου λογοτεχνικου διαγωνισμου,
το Νομπελ.
Αυτά είναι τα λουκουμακια που σου δινει η κοινωνια κ σου
λεει: Εισαι σαν εμας. Εισαι ένα εργοστασιακο copy όπως ολοι
μας. Μπραβο σου.
Η μανια σου να εισαι copy σε φορτωνει βραβεια.
Η Νικη είναι παντα κατι αθεατο,
μικρες σημαιουλες που ανεμιζουν πανω στην
καρδια σου.
κ ουτε καν σημαιουλες.
Κοιταξε!
Είναι το ενδιαμεσο μεταξυ του Τικ κ τουΤακ της καρδια σου. Η καρδια
κανει ένα Τικ, μετα ένα Κενο, μετα ένα Τακ. Το Κενο αυτό είναι η Νικη.
Ενα πηδημα στο κενο,
κ μπορει να μην ξαναεπιστρεψω. Ενα ρισκο.
Το ρισκο αυτό ονομαζεται ζωη,νικη, ανασφαλεια.
Κ η κοινωνια είναι φτιαγμενη από συστηματα συναγερμου.
Ειναι ολη ένα συστημα συναγερμου κ τιποτε άλλο.Ηλεκτροφορα καλωδια.Ενας ηλεκτρικος
μυγοσκοτωνης πολλων βολτ που καψαλιζει ένα Σωκρατη.
Πιπ, πιπ,πιπ, πιπ. Αυτος είναι ο θορυβος ενός συστηματος συναγερμου κ καμια σχεση
με το Τικ-Τακ της καρδιας. Καμια φορα όμως αυτό το πιπ, πιπ μπορει να είναι κ η
Καρδια. Το σημα του πρωτου δορυφορου της γης, του Σπουτνικ,πιπ, πιπ, πιπ, κ ο πρωτος
αστροναυτης, ο Γκαγκαριν. Η ζωη είναι ρισκο. Νικη.Απεραντη. Ενας ουρανος. Πεταξε τα χρωματιστα γυαλια του ηλιου μακρια κ δες. Καθαρος αερας εκει γυρω. Κ η μποχα, η μουχλα εχει φυγει.Καλωσορισες στη ζωη.
Ψαξε κ δες τα ματια ενός παιδιου. Πενταμορφα.
Αυτά τα ομορφα ματια μεχρι το παιδι να γινει 5-6 χρονων τα εχουμε καταστρεψει. Τα εχουμε κανει σαν τα μουτρα μας.Κατσουφικα, κλαμενα, μιζερα.
Μια πορνη που εχασε τον νταβατζη της,
ο γερος που μετρα μερες να πεθανει .
Κοιταξε τα ματια του μικρου παιδιου τωρα.
