στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Είναι της μοίρας γραφτό φαίνεται… μουρμούρισε.
« Καλημέρα. Πάλι ξημερώματα.. αυτό δεν είναι φυσιολογικό.. Λες και το κάνεις επίτηδες.. Και το μυστήριο είναι που δεν σε καταλαβαίνω.. Γιατί άραγε αυτή τη φορά μόνο ανδρική χορωδία ; Αφού ξέρεις ότι μ’ αυτούς τους Boys.. είναι δύσκολο να δουλέψει κανείς με το Μπούλινγκ που κάνουν… και φαίνονται μάλιστα να το ευχαριστιούνται μαζί μου !... Δεν ξέρω..
«Καλημέρα. Χαλάρωσε Κα Νεφέλη.. ή Λίτσα όπως θες.. να σε λέω, για να μη παρεξηγούμαστε πάλι. Πόσα χρόνια είσαι δασκάλα – προϊσταμένη στη χορωδία Λίτσα ; »
«Ε, τώρα.. 20 και βάλε..» μου απάντησε.
«Και πόσο χρονών είσαι τώρα ;» Την ρώτησα επίτηδες για να την «πικάρω»
« Τα 27 έκλεισα πριν λίγο.. !»
« Α !... Τότε είσαι προϊσταμένη Μικτής χορωδίας από 7.. χρονών ! Μπράβο.. είσαι μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο Λίτσα !..
Γύρισε απότομα κάνοντας μια ειρωνική γκριμάτσα στο πρόσωπό της.. «Πάλι εξυπνάδες λες… άσε με πρωί – πρωί.. Δεν απάντησες όμως, γιατί σήμερα θες μόνο ανδρική χορωδία, τις άλλες τι θα τις κάνω ; »
«Είναι το θέμα και το έργο τέτοιο..» απάντησα «Τις άλλες που λες, ξέρω και εγώ, βάλτες να γράψουν διαγώνισμα..»
«Πότε σε κατάλαβα για να σε καταλάβω και τώρα…» Είπε αφηρημένα κοιτάζοντας το ρολόι της.
« Κάτσε αν θες να πιείς τον καφέ σου έχεις χρόνο ακόμα. Στις 9 ελάτε στην Σάλα της Ορχήστρας»
« Καλά αυτό που συμβαίνει δεν έχει ματαξαναγίνει !… Τι είναι αυτό το παράξενο ; Να κάνεις πρόβα των ποιημάτων και να χρησιμοποιείς ολόκληρη ορχήστρα και χορωδία ;»
« Αφεντικό» της είπα με στόμφο, αν το θέλεις να κάνω αίτηση να πάρω και την άδειά σου. Βλέπεις για να έρθεις 7 χρονών σε αυτό το χώρο, χωρίς πρώτα να σπουδάσεις το αντικείμενο, δεν έμαθες τί είναι ένα Ποίημα και τι ένα ολοκληρωμένο έργο με λόγο – μουσική και εικόνα που γίνεται δημόσιο, ανεβαίνοντας σε μια παγκόσμια πλατφόρμα όπως είναι το YouTube ας πούμε και ποιος είναι ο αντικειμενικός σκοπός ενός τέτοιου εγχειρήματος και τι διαφορά έχει από την απαγγελία ενός απλού ποιήματος σε μια συγκέντρωση όπως εσύ νομίζεις.. »
« Να βλέπεις ; Και τα έκανα θάλασσα πάλι και με παρεξήγησες και πάλι… Τι θες τώρα και εσύ και ρωτάς την ηλικία μου ; Με αποσυντόνισες και τα.. μπέρδεψα !...» και συνέχισε όντως αποσυντονισμένη..
«Φεύγω τώρα και πάω να δω πως θα τους καταφέρω να έλθουν μόνοι τους χωρίς τις κοπέλες και σε αυτές θα τους δώσω άδεια σήμερα να φύγουν..» και απομακρύνθηκε συνεχίζοντας να παραμιλάει προς το ασανσέρ..
Νίκος Στυλιανού
