στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Κοιταζοντας τις φωτογραφιες βλεπω μια συνεχη αλλαγη του τοπιου,
των δρομων,
του πολεοδομικού,
των δεντρων- πολλα εχουν φυγει κ τα εχουν αντικαταστασει άλλα-
ολα αλλαζουν. Εμεις αλλαζουμε. Η αλλαγη ειναι συνεχης κ ασταματητη. Ετσι ο χρονος που ειμαστε εδω ειναι οπως λενε οι μαθηματικοι πεπερασμενος, εχει ενα τερμα. Εχει μια αρχη κ ενα τελος. Το ιδιο συμβαινει κ με τις ιδέες μας. Αλλαζουν κ αυτες,
οι αντιλήψεις μας για τον κοσμο αλλαζουν κ αυτες. Μοιαζουν ολα ρευστά. Εχεις φανταστεί ποτε σου οτι το αεροπλανο που εισαι μέσα πετά κ στηριζεται πανω σε ρευστο; Στην περιπτωση αυτη ειναι ο αερας. Αν δεν σου αρεσει το αεροπλανο κ θελεις να πας κρουαζιερα στη θαλασσα, τοτε το μεσον ειναι το νερο.
Τα ρευστά δεν μπορω να τα πιασω στα χερια μου,
ουτε να τα παρω αγκαλια,
ουτε καν να τα φιλησω. Συνεχως τρεχουν εδω κ κει,
σαν δυο ερωτευμενοι που τρεχει ο ενας τον αλλο. Κ αφου ελθουν στα χερια το ερωτημα παραμενει: Τι ειναι ο ερωτας; Κανεις δεν εδωσε μιαν απαντηση πειστική μεχρι τωρα, ειναι ολα σχετικες υποθεσεις. Ομως υπαρχει, κ δινει κινηση σε ολα . Ειναι η βενζινη της ζωης. Αλλαζουν ολα , εκτος απο τον ερωτα που τα αγκαλιαζει ολα σαν ρευστο, κ τα ενωνει. Τα φερνει κοντα το ενα στο αλλο κ δημιουργει ζωη. Εμεις θα φυγουμε κ αυτός ειναι παντα εκει, ενα μουλαρωμένο γαιδουρακι που ουτε μπρος παει, ουτε πισω,
μονο που καθεται κ σε κοιτα αδιαφορα.
Αναψες τσιγαρο κ καθησες εκει διπλα του, στην ακρη του γκρεμου, κοιτώντας κατω την πεδιαδα με τα χωραφια, άλλα φρεσκοοργωμένα κ άλλα φυτρωμένα με σιταρι,
τους δρομους σαν φιδια, τα σπιτια σαν ψηφιδωτα,
τον κοσμο σαν μυρμηγκάκια,
σαν να ηταν η γη ενα κεντημα.
σημ: Νεαπολη κ Τραχωνας ειναι προάστια της κατεχόμενης Λευκωσιας
