στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
ο «ανθρωπος-παιχνιδι»,
σαν εξαρτημα της μηχανης. Μιας μηχανης του κιμά, δηλαδη μιας πολεμικης μηχανης. Σαν εξαρτημα μιας παραγωγικης μηχανης που γεννα αυγα, δηλαδη σαν κοτα. Πολλοι παιζουν με τον ανθρωπο. Βεβαια δεν λείπουν οι θρησκειες απο αυτο το παιχνιδι. Οι θρησκειες ειναι κ αυτες ενα παραγωγικο εργοστασιο. Ο θεος ειναι ετσι κ αλλιως κατι το αυλο, κατι που δεν εχει καμια σχεση με παραγωγικες διαδικασιες κ με υλικα αγαθα κ μορφες.
Ολες οι μορφες ειναι υλη, ομως ολες οι θρησκειες κατεβαζουν τον θεο στο ταπεινο επιπεδο της υλης ,
του δινουν μορφη,
του δινουν μια χρηστικη μορφη- ο θεος δεν εχει καμια χρήση, δεν ειναι υλη-
κ μετα... τα υπολοιπα ειναι γνωστα, μαζευεις κουπονια για να μπεις στον παραδεισο.
Ο «ανθρωπος παιχνιδι» στην σημερινη εποχη εχει παρει την μορφη του μεταναστη, του προσφυγα. Σκοπος του ολου εγχειρήματος ειναι για να γινει ενας φτηνος εργατης καπου σε μια περιοχη της κοιτίδας του πολιτισμου, δηλαδη στην ευρωπη.
Μιλουμε για μεταναστες κ προσφυγες σαν κατι το ξενο με μας, οτι δηλαδη «αυτοι», οι ξενοι, ερχονται σε μας σαν αλλοδαποι. Στην πραγματικοτητα ολοι μας ειμαστε ξενοι, κ συνεχεια προσπαθουμε να βρουμε την χαμενη ταυτοτητα μας που ειναι η επονομαζομενη κ παντου ξακουστη κ διασημη, ανθρωπιά. Η ανθρωπιά εχει απολεσθει απο ολους μας. Ο λογος που την απωλέσαμε ειναι για να κανουμε πιο καλυτερα την βρωμικη δουλεια που ονομαζεται:
συσσωρευση πλουτου, δυναμης, δοξας. Με την ανθρωπιά παραμασχαλα δεν μπορεις να κανεις ουτε βημα στο οικονομικο περιβαλλον που ζουμε ολοι μας, πρεπει να την πεταξεις, κ ετσι θα κατακτησεις τα βασίλεια της υλης, του υλικου κοσμου. Οι μεταναστες ειναι ενας τετοιος δρομος. Πολλοι μεταναστες σημαινει φτηνο εργατικο δυναμικο.
Ο ανθρωπος χρησιμοποιηθηκε παντοτε σαν ενα εμπορευμα. Ολες οι κοινωνιες, ελευθερες κ μη, ελευθερες κ σκλαβωμενες, δημοκρατικες κ φασιστικες, κομμουνιστικες κ καπιταλιστικες, ολες χρησιμοποιουν τον ανθρωπο σαν ενα εμπορευμα. Σε αυτο το σημειο μπορει να παρεμβει καποιος κ να πει οτι αυτο ειναι αποδειξη οτι δεν υπαρχει θεος, διοτι αν υπηρχε θεος δεν θα αφηνε ολη αυτη την αδικια να κυριαρχει στον κοσμο. Ομως απο τις τελευταιες ερευνες που εχουμε κανει, ακομα κ αν υπηρχε ο θεος θα ηταν στις επισημες κερκίδες κ θα παρακολουθουσε τον αγωνα, σαν ενας ξενος επισημος προσκεκλημένος, σαν ενας διπλωματης, σαν μια απλη παρουσια. Ετσι, αν νομιζεις οτι εσυ εχεις τα μεσα σαν θρησκευομενος, σαν μεσάζοντας του θεου να παρεμβεις κ να του πεις να βοηθησει, αυτος θα καθοταν αδιαφορος να σε κοιταζει. Τριτος δακτυλος δεν χωρα στην υποθεση, δεν αναμειγνύεται σε υποθεσεις που δεν ειναι της αρμοδιοτητας του.
Βγηκαμε ολοι απο την αιθουσα του δικαστηριου με χαμηλωμένο το κεφαλι. Δεν ηταν οτι ντρεπομασταν για την καταντια του ανθρωπινου ειδους, αυτο το εχουμε συνηθισει κ εχει σκληρανει το πετσι μας. Ειχαμε χαμηλωσει το κεφαλι γιατι κ επισημα πλεον η μεγαλη διαμαχη το αν υπαρχει ή οχι θεος, εφτασε στο οριστικο της τελος. Μαζεύτηκαν ολοι οι πάπες, οι ιερείς του κοσμου, κ παρακαλεσαν τον θεο να απαντησει στο αίτημα τους, στην παρακληση τους για βοηθεια. Το αιτημα τους απερρίφθη, με το εξης ρητο: «δεν ειμαι επιχειρηματίας, δεν εισαι επιχειρηματίας, κ αναμεσα μας η κενοτητα». Το «κενοτητα» το τόνισε με πιο εντονα γραμματα.
Αφου αφησε το μηνυμα του ο αρχαγγελος, κ αφου ανταλλαξε λιγες κουβεντες με τον πάπα κ με τον δικο μας αρχιεπισκοπο αναχωρησε για το ανείπωτο.
Εν τω μεταξυ το νεο σαπιοκαραβο που προσαρεξε παρανομα στις παραλιες μας, οσοι επεζησαν απο αυτο το ταξίδι, οδηγηθηκαν στην ουρα που εγραφε «Κονόμα» . Εκει αλλαξαν ρουχα κ φορεσαν τα συνηθισμενα ρουχα που φοραμε ολοι μας. Τα ριγέ, κ αρχισαν να σπανε πετρες,
ετσι που λεγανε οτι ,οσοι πνίγηκαν κ πεθαναν, ηταν οι πιο τυχεροι.
Ξεχασα να αναφερω οτι στο τελος του φαξ που εστειλε ο παντοδυναμος εγραφε: «σας αγαπω ολους. Δικος σας.» Τοτε αρχισαν να κτυπουν χαρμόσυνα οι καμπανες, κ οι πιστοι να πετανε τα χαρτονομίσματα σαν πετσετακια μεσα στο παγκαρι, που μεχρι τα μεσανυχτα μεγαλωσε ο σωρός μεχρι ίσαμε εκει πανω, που αναγκασε του ταμιες να ξενυχτίσουν μεχρι αργα το πρωι το μετρημα. Βγαίνοντας ο ηλιος μαζεψαν τις βαλιτσες κ τις κατεθεσαν στις τραπεζες. Αποκαμωμένοι πηγαν για υπνο.
