Ο ΣΧΟΙΝΟΒΑΤΗΣ

ΘΕΜΑ : Αυτή ήταν η ζωή μου, πάει χαθηκε...

Σε γυάλινη σφαίρα φυλακισμένη η ζωή

την σπρώχνω ταραγμένα

να ξεσπάσει κίνηση

να ρίξει λευκή καταιγίδα.

Γλιστράει θελημένα

απ΄ τις ματωμένες μου παλάμες

και σκάει με οργή στο μονοπάτι

που σκεπάστηκε από μαύρο πάγο..

Ξυπνούν αισθήσεις σκοτεινές

επουλώνονται βαθιές σχισμές

που δημιουργήθηκαν από αιχμηρές καρδιές

πασχίζοντας να φτάσουν το ζοφερό

μα οικείο φώς...

Όλα αυτά για να οδηγηθούμε από μιαν ανυπαρξία σε μιαν άλλη.

Σαν κοπάδι από σαρδέλες που πεινασμένα

γυρεύουν κουκκίδα μουχλιασμένου ψωμιού

λησμονώντας πως βρίσκονται μέσα στο στόμα

του πιο άγριου αρπακτικού.

Έτσι λοιπόν, αποκομμένοι όλοι απ΄ το ασκέρι

ένας, ένας, ακολουθώντας πιστά

τον σκιαγραφημένο χάρτη που μας όρισαν

ψάχνουμε την νεράιδα που

χάθηκε για πάντα στο φειδωλό δάσος

παραδόθηκαν στις φλόγες οι καρποί του

απ΄ την σπίθα που διέφυγε της αέναης έκρηξης

και άφησε πίσω της σταχτιά ομοιώματα

κάθε λογής μεγέθους.

Εγώ εδώ λοιπόν οδεύω σκυφτός

στην κεντρική πλατεία

ο ήλιος μορφάζει σαρκαστικά σήμερα

μα μια σταγόνα πέφτει στην κεφαλή μου.

Ενας σχοινοβάτης τραμπαλίζεται

ανάμεσα στον τρούλο της εκκλησίας

και στο στέγαστρο του ερειπωμένου σχολείου

πραγματοποιώντας περίτεχνα και

άκρως ριψοκύνδινα νούμερα.

Ξάφνου χτυπάνε οι καμπάνες θλιβερά

διαταράσσοντας την ισορροπία του ακροβάτη

αγγελοκρουσμένοι λυγμοί τραυματίζουν το στέρνο μου

ο σχοινοβάτης πετάει το καφέ ξεθωριασμένο καπέλο του

και μου φωνάζει ΄΄ανέβα, δεν ξέρεις τι χάνεις΄΄

Τραβάω προς το σχολείο...

Μιας και γνώριζα ένα κρυφό πέρασμα

που σκαρφαλώναμε όταν ήμασταν παιδιά

παίζοντας με τις ώρες στην ταράτσα με τα αστέρια.

Φτάνοντας δεν αντικρίζω τίποτα

μήτε σχοινί μήτε τον θαρραλέο άνθρωπο

οι καμπάνες μόνον συνεχίζουν να πλήττουν λυπημένα.

Το καπέλο γλιστράει απ΄ τα χέρια μου

κυλώντας βασανιστικά αργά στον αδιέξοδο αγέρα

Αυτή ήταν η ζωή μου πάει χάθηκε...

DHMHTRHS GEORGAS

WOLFALAIRE