στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Εδώ και χρόνια
κάμποσα «θέλω»
μεγάλα και μικρά
κατασκήνωσαν εντός μου
δίχως να με ρωτήσουν
δίχως να λάβουν υπόψη
την πινακίδα που απαγορεύει
την ελεύθερη κατασκήνωση.
Τους άρεσε
η δαντελωτή ακρογυαλιά μου
τα καθαρά νερά
το δροσερό αγέρι.
Με τον καιρό
εγκατέλειψαν τη σκηνή
και σήκωσαν αυθαίρετο
για κατοικία μόνιμη.
Εδώ και χρόνια
κάμποσα «θέλω»
τρώνε από τα σπλάχνα μου
πίνουν απ’ τις πηγές μου
βρέχονται από τα δάκρυά μου
ζεσταίνονται από τον πυρετό μου
δηλητηριάζονται από τις πίκρες μου.
Στο πέρασμα του χρόνου
κι από σιγά-σιγά
πάλιωσε η ακρογυαλιά
θόλωσαν τα νερά
ψύχρανε τ’ αγέρι.
Τα «θέλω» λούφαξαν στην κρυψώνα τους
απογοητευμένα.
Τα έχω συνηθίσει∙
έχω συμβιβαστεί
με την παρουσία τους∙
είναι ενοικιαστές στο σπίτι
μαζί με μένα∙
υπάρχει χώρος άπλετος
έτσι κι αλλιώς.
Και όσο μεγαλώνω
και οι επιθυμίες μου καταλαγιάζουν
συχνά ξεχνώ την ύπαρξή τους
κι όλα αυτά τα θέλω
δεν ξέρω πόσο και εάν τα θέλω πια.
