ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΜΕΝΑ.

Ψάχνω να βρω έναν εαυτό .Κομένο ραμένο στα μέτρα μου, Να τον χαρήσω σε
μένα ,Δυσκολία αξεπέραστη , αδιανόητη.
Αγέρας είναι και ξεφεύγει .Μια να σαρώνει τα πάντα στην θύελλα
συναισθημάτων ,την άλλη αποφασιστικός και την επόμενη ήρεμος κι
απόμακρος σαν καλόγερος ,σε κείνο το μοναχικό κελί που λέγεται
ψυχή.Και ποιον απ' όλους να διαλέξω ,Να επιμένω να τον ημερώσω
.Αναρωτιέμαι στην αναποφασιστικότά και την καταδικάζω αμείλικτα. Τι
περιμενει; ποιον;

-Κάποιον ! Απαντά η αοριστία .Που να επιμένει για μενα .να γίνω ο
πρώτος του στόχος μέχρι ν'ανακαλύψει την απόκρυφη πόρτα της πληγής
.Οπου εκεί μ'έχασες .Σαν και τότε .Οπου και τότε περίμενες το κάτι
άλλο που τό ' λεγαν αποδοχή .Κάπου έπρεπε να χαρίσεις όλο εκείνο
τ'απόθεμα που λεγόταν αγάπη .Και νόμισες ότι την βρήκες κι αλόγιστα
απόθεσες τα πάντα στα πόδια της κρεμασμένη απ' την σκιά που όλο
ξεμάκραινε. Μέχρι που γύρισε ο ήλιος κι η σκιά χάθηκε.
Κι εσύ τότε μοιρολογούσες και σηκωνόσουν τις νυκτες, και δεν
απαντούσες στο κάλεσμα του φεγγαριου. Αρνιόσουν το χαμόγελο κι ήταν
τότε που άρχισες ν'αλλαζεις πρόσωπα κι εγινες η διχασμένη
προσωπικότητα. Μια επιφάνεια με κρεμασμενο το χαμόγελο που ξεγελούσε
τους πάντες
κι η άλλη μια ,πληγή στο βαθος οπου το μέλι των ματιών έσταζε φαρμάκι
στην ψυχή και η πίκρα του ασφάλισε την πόρτα των αισθημάτων
καταδικάζοντας την ....Πολυ πιο μεγάλη απο την δική σου καταδίκη την
τωρινή.Αυτοτιμωρούμενη να μην νοιώθει ξανά, κι έκλεισε η πόρτα του
φόβου που δεν άφηνε κανένα να πλησιάσει κρυμένη πίσω από τα λουλουδια
π' ανάστησε και καθε πέταλο να μαρτυρά την απόκρυφη ομορφιά που
κρυβόταν στο βάθος Μα η προσμονή πήρε διαστασεις κι έγινε κάστρο
μοναχό με συντροφιά τον άνεμο που στην κορφή γινόταν μοιρολόϊ, για τον
χαμένο σου καιρό επι ματαιω. Μέχρι που στερεψε η καρδιά, κουράστηκε
και λύτρωση ζητούσε απο το είδωλο που λάτρεψε. κι εισάκουσε ο θεός της
λυτρωσης την προσευχή και ξεκαθάρισαν τα μάτια και τότε μ'αποδέκτηκες
παρα την μειονεξία και την ανασφάλεια .
Εγω αγάπησα εμένα έτσι μου είπες και μην τ'αλλάζεις τώρα και θέλεις να
μου επιβάλεις την αλλαγή. Κι άσε με σου λέω στην γαλήνη που κέρδισα με
το σπαθί μου .Η ηρεμία γαλήνεψε τα μάτια κι η αγάπη αγνη σκορπίζεται
στους τέσσερεις ανέμους , με ευωδειες απο τριαντάφυλλα εκατόφυλλα να
συντροφεύουν την προσφορά .Κι έρχεσαι τώρα ξαφνικά να με ταράξεις και
πάλι και γιατί; Να μέ αλλάξεις στων άλλων τα μέτρα και να μου βάλεις
σύνορα; Δεν τα χρειάζομαι κι αποδέξου με με τα πολλά μου πρόσωπα και
την δική μου αλήθεια . Κι αν επιμένεις εγω αδυνατώ ν'ακολουθήσω,και
ενδυμα δεν βάζω στην ψυχή . Ολόγυμνη την παρουσιάζω και την γνωρίζεις
καλύτερα από μένα .
-Αφωνη μ'αφησες αποστομωμένη .Φαινεσαι πιο λογικός πολύπρόσωπε εαυτέ
μου κι αποδέχεσαι εσένα και φευγω μ'αδεια και πάλι τα χέρια .Δεν σε
αντιλαμβάνομαι στην επιμονή σου . Γιατι να μην είσαι σαν τους άλλους
και αγερικό μου μοιάζεις που δεν ανήκει πουθενά. Μα ευτυχισμένος στην
μοναξιά σου.
-Εγω μ'αποδέκτηκα .Το αλοιώς μου είναι η μοναδικότητά μου και δεξου
την αναλοίωτη .Μην μου επιβάλεις να γίνω το κάτι που δεν ειμαι.μην
επιβάλεις να μπω μεσ την σωρό .Ασε με να κοιτάζω τα αλοιώτικα όνειρά
μου που αρχίζουν και τελειώνουν στα σύνορα του δικού μου κάστρου.