στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Σχόλιο : Μία επίσκεψη στο αρχαιολογικό μουσείο του Ηρακλείου στάθηκε η αφορμή για να γεννηθεί στο μυαλό μου η ιδέα αυτού του ποιήματος . Το περίφημο ειδώλιο της Μινωικής Μεγάλης Θεάς με τα φίδια στα χέρια του μ' έκανε να ψάξω το συμβολισμό , να σταθώ σε μιαν αντίληψη ζωντανή μέσα στους καιρούς : το φίδι προστάτης , ως αποτρεπτική δύναμη για κάθε κακό που απειλεί τα σπίτια .Κι ύστερα ένα πέρασμα από την προϊστορική εποχή των ιδεών στη σύγχρονη .Το ίδιο φίδι από προστάτης καταραμένος .Η προστασία φόβος . Η παράδοση σβησμένο φανάρι στη συνείδηση .Και τα σπίτια που άλλοτε γεύονταν τις ανάσες των ανθρώπων , γεμάτα υποκρισία. Τόσο εχθρικά προς τα φίδια ! Και πως εγώ έχω την αίσθηση πως τελικά μόνον οι Βάκχες μπορούν να σταματήσουν αυτό το κατρακύλισμα στην πλήρη αναισθησία !
Κάτω απ' τον ήλιο της Φαιστού είχες τα χέρια υψωμένα
το σώμα έναν κύλινδρο ζεστό
που γύρευε να κυλήσει σε δρόμους χαλκού
ν' αποστηθίσει τις βάσεις του λιωμένου ανακτόρου
Στάθηκες και στο μυαλό σου πιάστηκε
να τυλίγεται ένα μικρό γνώριμο νεύμα
ένα ειδώλιο που παρίστανε τη στάση σου
κι από τα χέρια του κατρακυλούσαν φίδια [2]
ζεστά δηλητήρια για τις εχθρικές ημέρες
Για λίγο άκουσες που χτυπούσαν τα τζάμια
όσο η ορμή τους μεγάλωνε και ζητούσαν
σώμα και τιμές και θρόνους
Για λίγο φόρεσαν προσωπίδες
κι ανάγκασαν τους δαίμονες να παραδώσουν καρπό
Τα καλωσόρισες με τον ασβέστη
και με το γλυκό του κουταλιού
με το δεξί σου χέρι πια στο μέτωπο[3]
Ένα παράξενο κονίαμα κατέβαινε απ ΄ το στόμα τους
δυνάμωνε κι εκτοξευόταν στα φαγώματα
των τοίχων που ανατρίχιαζαν
Ώστε ολόκληρες γενιές τεράτων ξεκληρίζονταν
μπροστά από τις στιγμές το πρόσημο γινόταν θετικό
και το σπίτι σταμάτησε να σε παίζει στα ζάρια :
Εξάρες να σε κρατήσω για λίγο ακόμα
για την κολόνια βύσσινο και για το στρώμα
της ομορφιάς που αφήνεις στον καθρέφτη
Εξάρες φόβητρο για κάθε κλέφτη
Κάτω απ' τον δίσκο της Φαιστού ένα πλήθος τώρα τα φίδια
ακολουθώντας οδύσσειες μέσα σ' έναν στρόβιλο
από χαραγματιές φθαρμένες
από σχέδια άφωνων καιρών
Τα βλέπεις μπροστά στις πόρτες μας
μα τα κλειδιά παραιτούνται από τις κλειδωνιές
απελθέτω απ ΄ εμου το δηλητήριον
και μια κόρη ματιού
πάντοτε σφηνωμένη μέσα στις γρίλιες
και μια λόγχη θυμού έτοιμη
να κεντήσει τον καταραμένον όφιν
σ΄ αυτή τη σκιά θεάτρων
που μέσα της στήνουν σκηνή τα σπίτια μας
κι ανεβαίνουν πάνω τραβώντας τον κανίβαλο
σ' έναν χορό άναρχο
καμωμένο για να τον φονεύσουν οι Βάκχες
16/11/2010
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΑΧΡΗΣ
