το σπιτι μας

«ο ηλιος κρυμμενος πισω απο τα αραιά συννεφα,

σκεφτικος,

κοιταζει τον κοσμο μας,

κ επειδη ειναι χρονια εκει πανω που κρεμεται πανω απο το κεφαλι μας,

κ πολλα εχουν δει τα ματια του- που δεν ηθελε να δει, που δεν ειχε διανοηθει καν ότι μπορουσαν να γινουν-

σκεφτικος·

νομιζει,

ο ανθρωπος,

τον πλανητη αυτο εχθρο του, ενω ειναι φιλος του.»

Το σπιτι μας. Δεν το επελεξα να ημουν εδω. Ετυχε να βρεθω εδω πανω. Θα μπορουσε αυτο το σωμα να μην ειχε υπαρξει ποτε, να ξαναηταν στοιχεια απο χωματα οπως ηταν πριν,

κ να μην ειχα υπαρξει ποτε εδω πανω. Ομως υπαρχω, δεν εχω αλλη επιλογη, δεν εχω να διαλεξω αλλο κοσμο. Ειμαι εδω. Ειμαστε εδω σαν μια οικογενεια.

Βλεπω όμως οτι κατι δεν σου αρεσει με ολη αυτη την κατασταση,

κ προσπαθεις να βαλεις την δικη σου υπογραφη,

προσφεροντας απλόχερα στον κοσμο ασχήμια,

μια ιστορια που την εχουμε μαθει στο σχολειο,

στις

καθημερινες εφημεριδες,

στην τηλεοραση. Ενας ατελειωτος τσακωμος με την γη. Η γη δεν ειναι μονο το χωμα. Η Γη ειναι ολα οσα την αποτελουν,

οσα ηταν πριν απο μας,

κ οσα θα ειναι μετα απο μας. Η γη μας ειναι ενα συνολο,

ενα μαθηματικο,

ενα υλικο,

ενα ψυχικο,

ενα πνευματικο συνολο.

Η γη μας ειναι το σπιτι μας κ ειμαστε αναγκασμενοι εκ των πραγματων να ζουμε με αρμονια. Ειναι ενα αεροπλανο που ταξιδευουμε ολοι μαζι στο πουθενα.

Δεν εχουμε πουθενα να παμε, γυριζουμε γυρω απο τον εαυτο μας, γυρω απο το ηλιακο συστημα, κ ολοι μαζι γυρω απο τον γαλαξια μας,

κ ο γαλαξιας μας γυρω απο αλλους γαλαξιες. Οι αριθμοι του συμπαντος εχουν μεσα τους κ αλλους αριθμους, κ αυτοι οι αριθμοι κ αλλους κ αλλους. Η αριθμητική του συμπαντος ειναι ενα παραμυθι. Η λογικη δεν μπορει να μπει εκει μεσα,

μονο με την φαντασια μπορεις να δουλεψεις με την εκταση του συμπαντος. Απειρη.

Ετσι ο κοσμος που ζουμε είναι ενα παραμυθι, μια ομορφη ιστορια,

χωρις αρχη κ χωρις τελος. Ειναι εκει. Απλα είναι εκει, ζει κ αναπνεει,

κ δεν εχει να σου αποδειξει κατι:

-Κοιτα, εγω ο θεος το εφτιαξα!

Οτι βλεπεις εδω πανω ειναι συνδημιουργια. Η καθε πετριτσα , το καθε κυτταρο ειναι ενεργο μερος του συνολου,

το καθε απειροελαχιστο κομματακι του ειναι θεος. Ολα εδω ειναι θεος. Ολα.

Η γη ειναι συνδημιουργια. Ειμαστε κομματι της, εχουμε την ικανοτητα,

-που αυτη μας την εδωσε-

να σκεφτομαστε κ να μπορουμε να αλλαξουμε τον κοσμο που κατοικουμε.

Δεν τρεφω αυταπατες. Λιγοι θα με καταλαβουν. Οι περισσοτεροι θα κινηθουν στη πεπατημενη, βια, ανταγωνισμος, μικροπρέπειες, δοξα, χρημα, πλουτος, κατακτησεις. Ολα αυτα δεν ειναι παρα μια ομορφη αυταπατη.

Ειμαστε κομματι αυτου του απιθανα ομορφου πλανητη. Δεν εχω λεξεις να περιγραψω αυτη την ομορφια. Ειναι απεραντη. Ζουμε μεσα σε απεραντην ομορφια,

σε μια απεραντη σπαταλη ομορφιάς,

σαν ενα χρηματιστηριο του Σικάγο που παραγει συνεχως λεφτα, κοβει χρημα αβερτα κ το μοιραζει ασυστολα,

σπάταλα.

Η γη μας είναι ενας μηχανισμος ομορφιας.

Αυτη ειναι κατασταση που ειμαστε. Ακομα κ μεσα στις πιο μύχιες στιγμες σου η ομορφιά ειναι εκει,

εισαι γεματος αιματα ,

κ αυτη σε ραινει με πέταλα λουλουδιων,

σαν τον μοναδικο αγαπημενο της.

Η γη ειναι ενας παραδεισος ομορφιας. Ο παραδεισος που ψαχνεις ειναι αυτη, μην τον ψαχνεις στα ουρανια, είναι εδω, εδω κ τωρα, μονο που θα πρεπει να την κοιταξεις λιγο πιο στοργικα, με περισσοτερη ευγνωμοσυνη, με περισσοτερη εμπιστοσυνη.

Η ιστορια του ανθρωπου, η ιστορια δεν ηταν ποτε μεταξυ εμενα κ σενα. Ειναι μια κατασταση Εμεις με Αυτην, ειναι μια σχεση τοσο σημαντικη- ουτε καν ο ερωτα σου διανοήτε αυτή την σχεση-

Η σχεση αυτη συνεχως σου δινει. Ακομα κ να της πεις: σταματα! δεν θελω αλλη αγαπη!

Αυτή συνεχως σου δινει αγαπη. Δεν υπαρχουν λογια να περιγραψουν αυτη την αγαπη.

Η μεχρι τωρα ιστορια του ανθρωπου ειναι κατι σαν μονομαχος μεσα σε μια αρενα

-που μπορει εκει μεσα στην αρενα να εχει ταυρους,

ομως ο ταυρος δεν εχει σχεση μαζι σου, ο καυμενος ο ταυρος δεν τρωει παρα το χορταρακι του, κ εσυ τον εμαθες να σκοτωνει.

Εισαι μονομαχος, εισαι οντος μονομαχος, μονο που εδω περα δεν ηλθες για να σκορπας τρομο,

εισαι ενας ομορφος μονομαχος,

ενας ιπποτης θα ελεγα, υπερασπιστης της Δουλτσινεας, κ η Δουλτσινεα δεν χρειαζεται καμια προστασια απο σενα,

ομως το γνωριζει αυτό η Δουλτσινεα- ολες οι γυναικες το γνωριζουν αυτο-

οτι ειναι απλα ενα παιχνιδι ερωτα κ αγαπης.

Η γη μας! Τι ομορφος πλανητης! Ειμαστε εδώ, μαζι της!

Αυτο που εγραψα δεν θα αλλαξει κανεναν, μακαρι να ηταν με τα γραπτα να αλλαζαμε τον κοσμο. Λιγο πολύ ολοι ειμαστε συγγραφεις, καποια μηνυματα αγαπης στο κινητο, αλλοι μπορει να μην γραφουν αλλά να αγκαλιαζουν τον κοσμο. Ολα αυτα ειναι ομορφα κ ειναι μερος του Σχεδιου, ομως δεν αλλαζουν κανενα. Υπαρχει μια ομορφη λεξη κ ονομαζεται συντονισμος, συντονιζω την δικη μου συχνοτητα, με κατι εκει εξω από μενα, κ τοτε υπαρχει επικοινωνια. Λιγοι θα με ακουσουν. Ειναι θεμα συντονισμου, «εργασιας με τον εαυτο» ελεγε ο Γκουρτζιεφ. Ειναι μια εσωτερικη δυναμη που σε σπρωχνει στη ερευνα του εαυτου σου. Οι περισσοτεροι σπαταλουν τες δυναμεις τους για την υπερνίκηση του «εξωτερικου εχθρου». Η αναζητηση ξεκινα οταν αποφασισεις να μαζεψεις λιγες δυναμεις- που τες εστελνες εκει εξω-να τις κρατησεις για λογαριασμο σου,

τοτε ,

αφου οι ενεργειες δεν πανε προς τα τα εξω, αναγκαστικά θα κινηθουν προς τα μεσα. Ειναι ενας απαραβιαστος νομος της φυσης, οτι τιποτε δεν μπορει να σταματησει την ενεργεια, καπου πρεπει να κινηθει, αν δεν κινείτε εξω κινείτε μεσα. Ειναι οι προτεραιότητες που εχει ο καθενας μας στη ζωη. Η μια λεγεται: σπατάλη εξω,

κ η αλλη : σπατάλη μεσα. Ειναι κ οι δυο σπατάλες, μονο που η μια μπορει να σε οδηγησει καπου, ενω η άλλη ειναι απλη σπατάλη. Κ δεν είναι θεμα «εξυπνος» κ «βλακας». Ειμαστε ολοι κομματι της δημιουργιας, κ αυτο σημαινει σεβασμο σε ολα.

να εχετε ολοι μια ομορφη μερα.