στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
το να ζεις με καλοσύνη ειναι το πιο ευκολο πραγμα,
το δυσκολο ειναι το αντιθετο: να σκοτωνεις, να εκμεταλλεύεσαι, να βασανιζεις, να βιαζεις.
Ολα αυτα ειναι πολυ δυσκολα για να πραγματοποιηθουν, χρειαζονται τεραστιες ενέργειες για να γινουν, επειδη πηγαινουν αντιθετα με το γιγνεσθαι,
κ ο ανθρωπος εχει καταφερει το ακατορθωτο: να φερει μεσα στις κοινωνιες τον βασιλια της κακίας. Κ τα βασανα του δεν τελειωνουν εδω, γιατι αφου το καταφερει, εχει τυψεις για αυτο, επειδη αντιβαινουν με τον νομο- οχι της εκκλησιας- αλλα τον παγκοσμιο νομο που λεει οτι ολα ειναι αγαπη. Ο λογος που συμβαινουν ολα αυτα ειναι επειδη εχουμε ολοι ενα Εγω,
κ ολα τα Εγω ειναι ψευτικα, ειναι συμβασεις, ειναι μασκες,
ρολοι μιας ηθοποιίας που τους πιστευουμε για αληθινους,
κ συστηνόμαστε αναμεταξυ μας, προσποιούμαστε, οτι ειμαστε αυτοι οι Ρόλοι.
Αφου τους πιστεψουμε, τοτε- επειδη ακριβως ειναι ψευτικοι- προσπαθουμε να τους διατηρησουμε. Απο δω κ περα ολη μας η ζωη θα ειναι ενας θανατος,
μια μακροσυρτη άναρθρη βοη- που περισσοτερο μοιάζει με βογκητό-.
Το ανθρωπινο ειδος εχει ολα τα εφοδια για να προχωρησει, ομως ειμαστε ολοι στασιμοι μεσα σε ενα μεγαλο βαλτο που ονομαζεται Εγω.
Για να αρχισει η απεξάρτηση απο το Εγω, δεν χρειαζεται τιποτε αλλο παρα παραδοχη αυτου του γεγονοτος, δηλαδη η παραδοχη οτι παιζουμε απλα ρολους. Απο την στιγμη που το παραδεχεσαι , τοτε αυτοματα αρχιζει κ η απεξαρτηση απο το όπιο που ονομαζεται Εγω.
Το Εγω δεν ειναι κακο απο μονο του, γινεται ομως κακο οταν ταυτιζομαστε με αυτο. Το εγω ειναι καλο για να νταραβεριστούμε μεταξυ μας, να φτιαξουμε τον υλικο κοσμο μας, που μεσα του ζουμε ολοι μας. Ομως γινεται κολαση οταν ταυτιστουμε με το Εγω,
που ειναι κατι το ψευτικο,
γιατι ο μονος εξουσιαστης πανω στην γη ειναι η Αγαπη,
κ ολα τα Εγω μαχονται την αγαπη,
γιατι η αγαπη διαλυει ολα τα Εγω.
Ο κοσμος που ζουμε ειναι πολυ απλος: Αγαπη κ ξανα αγαπη, κ αγαπη. Δεν υπαρχει τροπος να ξεφυγουμε απο αυτην. Οσες καταστροφες κ αν σπείρουμε στον κοσμο, η μοιρα μας ειναι προδιαγεγραμμένη κ ονομαζεται αγαπη. Ειναι ενα δίχτυ που ολοι μας ειμαστε πιασμενοι κ δεν υπαρχει τροπος να ξεφυγουμε οσους σκοτωμους κ οσες καταστροφες αν φερουμε στο περιβαλλον μας κ στους συνανθρωπους μας, κ στους εαυτους μας.
Η αγαπη δεν χρειαζεται κανενα οπλο για να επιβληθεί γιατι ειναι το οξυγόνο της ζωης.
Ετσι, το μονο που χρειαζεται εκ μερους σου ειναι να παραδεχτεις, οτι αυτο που εισαι τωρα- το Εγω- ,δεν ειναι παρα μια συμβαση που εχεις κανει μπροστα σε αλλα Εγω, μεσα σε ενα μεγαλο ψευτικο θεατρικο ναό που ονομαζεται: “ανθρωπινες κοινωνιες”,
ενας ηθοποιος- καλος ή κακος δεν εχει καμια σημασια- που γνωριζει οτι αυτο που παριστάνει οτι ειναι, δεν ειναι παρα ενας ρολος.
Γνωριζω οτι εχεις επενδυσει πολλα σε αυτο τον ρολο, πιθανον να εισαι καποιος προεδρος, ενας διευθυντης, ενας επιστημονας, ενας μεγιστανας, ενας κατακτητης, πιθανον να εισαι ενας οικογενειαρχης, ενας δασκαλος, ενας καθηγητης, ενα συζυγος, ολα αυτα ειναι ρόλοι,
κ σου ειναι δυσκολο να πιστεψεις οτι ολα αυτα ειναι απλα ρολοι κ τιποτε αλλο. Ομως ειτε το πω ειτε οχι, η αληθεια λαμπει μονο με την παρουσια της, κ δεν χρειαζονται επεξηγήσεις, ειναι εκει, ειτε το θελεις ειτε οχι. Ειμαστε ολοι καταδικασμενοι μεσα τη φυλακη που ονομαζεται αγαπη, κ οσο κ να προσπαθησεις δεν προκειται να βγεις απο κει μεσα. Οσες προσπαθειες κ να κανεις για να δραπετευσεις, παντα θα σε συλλαμβάνουν κ θα σε κλεινουν ξανα μεσα σε αυτη τη φυλακη που ονομαζεται αγαπη.
Εν τω μεταξυ στα χρηματιστηρια συνεχιζουν να κλεβουν ο ενας τον αλλο, οι ρωσσοι, οι αμερικανοι, οι ισραηλινοί, οι παλαιστίνιοι , οι γερμανοι, οι ουγγροι, τα κατεστημενα, συνεχιζουν να σπερνουν κολάσεις , κ ολοι οι υπολοιποι να παιζουμε ρολους-κομπάρσοι-,
σε ενα παιχνιδι που ειναι απο χερι χαμενο. Παντα ηταν χαμενο.Κινουμαστε ολοι εναντια στο χείμαρρο, σπαταλουμε τεραστια ενεργεια να παμε κοντρα με το ρέμα. Οτι κ να κανουμε θα καταληξουμε ολοι στον ωκεανο της αγαπης,
εκει μεσα ολα γενιουνται κ ολα επιστρεφουν.
υστερογραφο:
χθες πηγα με κατι φιλους στο ορεινο χωριο Λεύκαρα ,στη Κυπρο. Εκει γνωρισαμε την Μαρια, ιδιοκτητρια μιας καφετεριας, που ηταν η προσωποποίηση της Αγαπης. Πιθανον να ειναι η μοναδικη Αγαπη στην Κυπρο. Ξερετε, ολοι κυνηγάμε το ενα κ το αλλο χωρις τελειωμο, ετσι που ειναι πολυ δυσκολο να βρεις πλεον εναν Ανθρωπο, σαν να ψαχνεις ψύλλους στα αχυρα. Πλεον στην μοδα ειναι αλλα πραγματα, πως να το πω; προσπαθουμε να βρουμε την ευτυχια σε υλικα πραγματα. Ομως το θαυμα Ανθρωπος ακομα ζει, αποδειξη αυτη η γυναικα,
που μοιαζει τοσο γραφικη,
μεσα σε εναν κοσμο τοσο υλιστικο.
Εύχομαι στη Μαρια οτι πιο ομορφο στη ζωη της.
