στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
η Φαρμα των Ζωων γραφτηκε πιθανον για τον Σταλιν, κ τον τροπο που μια δημοκρατια του λαου κατεληξε σε δικτατορια.
2015. 25 χρονια απο την πτωση του τειχους,
κ το παλικαρι που εριξε το τειχος εκλιπαρεί με την σειρά του ελεος απο την ζωη. Το παλικάρι- ο πρωταγωνιστης του εργου- πεφτει στα ποδια της Ζωης, της αγαπημενης του κ την παρακαλα,
ομως αυτη παίρνει καποιον αλλο αγκαζε κ φευγει. Αυτος μη εχοντας αλλο για να ζησει αυτοκτονει. Ας δουμε μαζι , τις τελευταιες στιγμες του:
Τελευταιες σελιδες του βιβλιου του Οργουελ: «Η φαρμα των ζωων»:
-Κυριοι, κατεληξε ο κ. Πιλγκικτον, κυριοι σας προτεινω να πιουμε στην ευημερια της Φαρμας των Ζωων!
Αργοτερα,
κατα το φαγωποτι των ανθρωπων κ των γουρουνιων, ο Ναπολεων εκανε κ αυτος μια προποση:
-Κυριοι, απ’εδω κ περα το αγροκτημα «η Φαρμα των Ζωων» θα ονομαζεται με το παλιο του ονομα: «Αγροκτημα Μανόρ»
Γεμισε τα ποτηρια ολων κ ειπε:
-Στην ευημερια του «Αγροκτηματος Μανορ»
Αργοτερα, ανθρωποι κ γουρουνια τσακωθηκαν παιζοντας χαρτια. Εξω απο αυτη την Λεσχη των ανθρωπων κ των γουρουνιων, τα αλλα ζωα παρακολουθουσαν απο τα φινιστρίνια το γίγνεσθαι, που γινοταν μεσα στη Λεσχη, κ δεν ξεχωριζαν ποιος ηταν ο ανθρωπος κ ποιος το γουρουνι.
Νοεμβρης 1943 - Φλεβαρης 1944
Τζωρτζ Οργουελ: η Φαρμα των ζωων.
Και το ΤΕΛΟΣ ΤΕΛΟΣ:
Φτανουμε σιγα σιγα στο τελος ενος μεγαλου κυκλου που ονομαστηκε Καπιταλισμος. Ηταν μια αθωα λεξη κρυβοντας μεσα της πολυ απληστια. Απο την δικη μας μικρη χωρα μεχρι την αμερικη, τη ρωσια, την κινα, ολες οι χωρες κ ολες οι ηπειροι ανεξαίρετα βιωνουν κριση. Το σημερινο σύστημα, που ολοι μας ζουμε, στην πραγματικοτητα εχει βαρεθει να ζει. Οταν εισαι τοσο χορτασμενος- μεχρι σκασμου- ολα σου φαινονται βαρετα κ αχαρα. Το σημερινο παγκοσμιο κοινωνικό συστημα εχει αρθριτικά,
πιεση,
ζαρωμενο δερμα,
πεσμενα δοντια,
χοληστερινη στο φουλ,-φαγητο απο πολλα ψοφιμια-
σχεδον δεν βλεπει, δεν ακουει, δεν αισθανεται.
Το συστημα ειναι στη Αγια Τραπεζα κ υποστηρίζεται απο μεγαλες δοσεις ρευστου. Ολοι περιμενουν ενα θαυμα. Ειναι υπεργηρος, ενας υπεργηρος 800 χρονων- ξεκινησε σαν ιστορια τα τελη του 11 αιωνα.
Ο γιατρος κοιταξε τον σφυγμό του. Μια ευθεια γραμμη , ουτε καν ενα εξογκωμα, εστω ενα σπυρακι, τιποτε, μονον η ηρεμη επιφανεια ενος βαλτου.
Ο γιατρος τοποθετησε τα χερια του σταυρωτα, κ για προσκέφαλο του εβαλε το αγαπημενο του βιβλιο που ειχε σαν ευαγγελιο : ο Ηγεμονας του Μακιαβέλι. Τοτε ολες οι εκκλησιες, ολα τα σχολεια, κατεβασαν μεσίστιες σημαιες προς τιμη στον μεγαλο ηγεμονα. Στο λαικο προσκυνημα που ακολουθησε καποιο παιδακι ενος δημοτικου σχολειου αφησε στα ποδια του νεκρου το μικρο βιβλιαρακι του Οργουελ: «Η Φαρμα των Ζωων». Συνεληφθη αμεσως απο τους μπραβους του νεκρου ηγεμονα που δεν ειχαν καταλαβει οτι το αφεντικο τους ειχε πεθανει, κ οτι εκτος του οτι ηταν χωρις δουλεια, η λεξη μπραβος πλεον δεν ειχε απολυτως κανενα νοημα στον νεο κοσμο που μολις γενιοταν. Στην νεα ουτοπια που μολις γενιοταν.
«Στηριζω την ουτοπια κ ξερω οτι οι ιδεες για την ουτοπια θα αλλαξουν. Οτιδηποτε εχουμε πετυχει δεν θα ειναι μερος της ουτοπιας, αλλα κατι αλλο θα γινει μερος της. Δεν υπαρχει αλλος τροπος. Η εξελιξη του ανθρωπου ειναι πολυδιαστατη, η συναισθηση του μπορει να αναπτυσσεται μεχρι το απειρο, κ πρεπει να αναπτυσσεται μεχρι το απειρο. Απλα να θυμασε ενα πραγμα: δεν υπαρχει τερμα, επειδη καθε τερμα ειναι θανατος. Η ουτοπια θα υπαρχει παντα στον οριζοντα - το σημειο που αγγιζει η γη τον ουρανο.» Osho
