Μαθαινω τουρκικα

Η γλωσσα . Δικαιολογιες. Η γλωσσα μπερδευει τους ανθρωπους.

Γλωσσες, τουρκικα, ελληνικα, αγγλικα, ρωσικα, ολες δικαιολογιες, μπερδευομαστε. Ολα αυτά είναι δικαιολογιες. Ο ανθρωπος είναι χαμενος πισω από ολ’ αυτά. Μικρουτσικος, τοσος δα κ γυρω του τα θηρια, που προσπαθουν να τον κατασπαραξουν: μιση, παθη, διχονοιες, φαντασματα , συμφεροντα.

Ανθρωπος , τοσο ντελικατη λεξη,

που θελει να βγει από το φυλακισμενο λεξικο κ να πεταξει ψηλα στον ουρανο.

Ανθρωπος, Insan.

Ειμαστε πιωμενοι. Καταναλωσαμε μεγαλη ποσοτητα αλκοολ χθες βραδυ κ σημερα μας πονα το κεφαλι. Αυριο θα ειμαστε καλα κ θα συγυρισουμε το ανακατο, από μας,σπιτι μας.

Ξερω ελληνικα, μαθαινω τουρκικα,

οι γλωσσες είναι μοναχα λεξεις,

σαν καρφια πανω σε ανθρωπινο σωμα,

Κάθε καρφι κ μια σημαιουλα,

καρφωμενα πανω σε μωρα, που μετα μεγαλωσαν, εκαναν δικα τους παιδια,

-εβαλαν σημαιες πανω στα δικα τους παιδια-

γερασαν , εφυγαν.

Αψυχες πλαστικες σημαιουλες που ανεμιζουν αγερωχα,

σαν μνημεια πολεμων.

Ας κρατησουμε μονο δυο λεξεις: Ανθρωπος, Insan.

Δικαζεται η υποθεσης Ανθρωπος, από ψευδομαρτυρες. Ας κλεισουμε τους ψευδομαρτυρες στη φυλακη για εσχατη προδοσια. Ειμαστε πιωμενοι, κ πιο πολυ από ολους μας, είναι οι ανωτατοι αρχοντες, η εξουσια, οι δικαστες μας. Ειναι σκνίπα στο μεθυσι,

ετσι εκαναν εμετο πανω στα μουτρα του Ανθρωπου.

Μαθαινω τουρκικα. Ειναι το δικο μου κολπο, γιατι πρεπει να ξερεις, ότι ουτε κ αυτες ,οι γλωσσες, είναι κακες από μονες τους. Κ εξαλλου μεσα στο λεξικο εχει κ ασχημες κ ωραιες λεξεις. Μαθαινω τουρκικα, είναι το δικο μου κολπο για να τες προσεγγισω, να τες δελεασω, να σαγινεψω τις ομορφες δικες σου λεξεις, να τες κανω να ελθουν πιο κοντα στις δικες μου ομορφες ελληνικες λεξεις, κ όταν ελθουν πιο κοντα η μια στην άλλη, τοτε θα ανακαλυψουν ότι δεν χρειαζεται καμια γλωσσα για να συνεννοηθουν. Είναι ο τροπος που ξεραμε σαν παιδια. Αργοτερα όταν μεγαλωσαμε κ σπουδασαμε κ πηραμε ένα σωρο πτυχια, τον ξεχασαμε. Ειναι η γλωσσα της καρδιας.

Θα κανω μια ευχη: θα ηθελα τον Κοσμο μονιασμένο, χωρις κανενα συνορο γυρω του.

Ειμαστε πουλια,

κ αυτοκαταντούμε σκλαβοι, γεματοι αλυσιδες. Το πιο σπουδαιο της υποθεσης, είναι ότι το κλειδι του λουκετου δεν είναι καπου εκει εξω,

δεν το εχουν οι πολιτικοι, ουτε οι ιερωμενοι. Βρισκεται στα χερια μας. Κ το ακομα πιο σπουδαιο είναι ότι, αφου ξεκλειδωσεις τις αλυσιδες που εβαλες μονος σου,

κ κανεις να τις πεταξεις, τοτε εκπληκτος βλεπεις, ότι εχουν γινει καπνος κ εχουν εξαφανιστει από μπροστα σου, σαν να εισαι ο Αλαντιν με το μαγικο λυχναρι κ διεταξες το Τζινι να τις εξαφανισει. Αυτή ολη η ιστορια-η ανθρωπινη ιστορια μας- δεν εχει μάγια μεσα της, ουτε αλυσιδες, ουτε καγκελα φυλακης, αλλά…

εισαι ένα πανι που πανω του προβαλλονται κινηματογραφικα εργα, που ο ιδιος ο ανθρωπος δημιουργησε. Κ όλα τα εργα που δημιουργησε ο ανθρωπος δεν είναι παρα θριλερ, πολεμικα, κατασκοπειας, κατακτησεων, σκοτωμών, διχασμου, πόνου, μίσους. Αυτο που εχεις να κανεις, είναι να τραβηχτεις λιγα μετρα εξω από το φως του προτζέκτορα. Τοτε θα γελασεις με την καρδια σου.

Η ταινια συνεχισε να παιζει. Βγηκες εξω από την κινηματογραφικη αιθουσα. Το ιδιο εκανα κ γω μετα από λιγο. Συναντηθηκαμε εκει εξω στο φως. Ανθρωπος,Insan. Ολες οι γλωσσες του κοσμου, μιλουν μια μονο γλωσσα. Ανθρωπος, Insan.

Σε αυτό τον κοσμο που ζουμε, αλλοι είναι μεσα σε κινηματογραφικες αιθουσες-σχεδον ολοι- κ αλλοι, οι πιο λιγοι, είναι εξω στο φως του ηλιου. Εχω επιγνωση αυτου του γεγονοτος, δεν τρεφω αυταπατες, δεν θελω να αλλαξω κατι κ δεν με ενδιαφερει καμια αλλαγη. Ετσι ξεχνα ότι εγραψα. Εγραψα τον κοσμο από την δικη μου πλευρα, όπως τον αντιλαμβανομαι εγω, αν ταυτιζεται μαζι σου πολύ ωραια, αν όχι παλι πολύ ομορφα.

Αντιλαμβανομαι τον Κοσμο. Καταγομαι από το χωμα, από γηινο χωμα,

αιωρουμαι εκει πανω, μαζι με την γη μας,

ενα τσαμπί πανω στη γη μας, κ το μονο που γνωριζω είναι ότι Ειμαι. Κ αυτό, το Ειμαι,

δεν εχει καν ένα Εγω. Υπαρχει, ζει κ υπαρχει μεσα στο απολυτο Συμπαν,

στο απολυτο Μεγαλο Τιποτα.

Ειναι συντομη η ζωη μας κ μεις την σπαταλουμε δερνοντας ο ενας τον άλλο. Δεν ξερω αν, η Αγαπη, είναι η πρωτη υλη που εχουν φτιαχτει τα παντα. Οι σοφοι λενε ότι είναι. Αν είναι, τοτε η ανθρωπινη ρατσα εχει ξεστρατησει εδώ κ χιλιαδες χρονια από αυτην. Αρμενιζει σε πελαγη, με τεραστια κοκκινα κυματα, που τεινουν να τον καταβροχθισουν. Τα κοκκινα κυματα δεν είναι από κέτσαπ, όπως κατι αμερικανικα εργα που πανω στον πιστολέρο βαζουν σαλτσα από ντοματα για να δειχνει ότι πληγωθηκε. Στο εργο το δικο μας, τα κυματα, είναι από πραγματικο ανθρωπινο αιμα, κοντευουμε να πνιγουμε εκει μεσα. Αν πραγματι υπαρχει η αγαπη, αξιζει να προσπαθησουμε για αυτην. Αν παλι δεν υπαρχει, τοτε είναι καιρος να βγουμε από κει μεσα, εκτος αν μας αρεσει να ζουμε σαν βρυκολακες. Πολυ αιμα χυθηκε κ χυνεται στον κοσμο μας,

κ όλα δειχνουν ότι θα συνεχισει να γινεται ετσι. Καμια ελπιδα λεω. Απολυτως καμια. Το Συμπαν, μας δημιουργησε, ειμαστε δημιουργια του Οντος που λεγεται Συμπαν,

υστερα το Συμπαν μας αφησε μονους μας. “Ζήστε! Κοψτε το κεφαλι σας”, μας ειπε. Το ειπε αστεια, για να μας αστειεψει, κ μεις το πηραμε σοβαρα. Κοβουμε το κεφαλι μας.

Ολες οι πορτες με τα Θεία είναι κλειστες. Καμια ελπιδα να κανει τσιου- τσιου στα κεραμιδια. Ξεχνα το. Κ από το αστεροσκοπειο τα μαντατα είναι ασχημα. Τέλος οι αστερισμοι, δεν ειχαν ποτε καμια αναμειξη με το πεπρωμενο σου. Ειναι όλα στα χερια σου, κ στα χερια χερια σου κρατας ένα σπαθι που σταζει φρεσκο ανθρωπινο αιμα. Παράτα το σπαθι!

Δυσκολα αλλαζει ο ανθρωπος. Πολύ δυσκολα. Χαραζει μια πορεια στη ζωη του κ δυσκολα αλλαζει. Το φως ερχεται από τον ηλιο. Αχ αυτος ο ηλιος! Ζωοδοχος!,

κ από ανθρωπους που τους ονομασαμε θεους. Ολοι οι υπολοιποι δεν ειμαστε τιποτε άλλο από κουρσαροι. Πειρατες.

Θα κλεισω όπως αρχισα. Mαθαινω τουρκικα. Εχω λαχταρα να μαθω τουρκικα,

εκει, μαζι με την ωραια δασκαλα μου,

να προσπαθω να μαθω μια γλωσσα: Insan,Ανθρωπος.

Να περνατε ολοι ομορφα