Δημητρης Χορν 1921 – 1998

Δυο ημερομηνιες, ένα ονομα κ στο ενδιαμεσο η ζωη μας. Παντα καταλιγω να μιλω για θανατο. Προχθες ημουν με την κοπελα μου, της επιασα το χερι κ της ειπα, κοιταζοντας την στα ματια, οτι θα την αγαπω για παντα μεχρι τον θανατο. Κ αυτή εγειρε πανω μου.

Δημητρης Χορν. Αγαπω το θεατρο κ το σινεμα κ ο Δημητρης είναι ενας θρυλος. Ελαμψε το αστρο του κ μετα χαθηκε για παντα. Είναι η δικη του ιστορια . Γιατι μας συγκινουν αυτοι οι ανθρωποι; Τι εχουν παραπανω από μας; Τι είναι αυτό το κατι που μας συγκινει; Κ οι ιδιοι, αν πραγματικα είναι μεγαλοι, δεν το αισθανονται κ θεωρουν τον εαυτο τους όχι κατι το ξεχωριστο. Τι συμβαινει κ τους χειροκροτουμε σαν να είναι θεοι;

Ας το ψαξει ο Φροιτ κ η παρεα του. Ας πεταξουμε το μπαλακι σε αυτους τους ειδικους να βγαλουν μια ακρη, αν μπορουν. Δεν θα βγαλουν όμως ακρη. Οσο πιο πολύ θα εμβαθυνουν, τοσο πιο πολύ θα σηκωνουν τα χερια, γιατι δεν θα βρουν καμια απαντηση. Δεν υπαρχει.

Η αριθμητικη δεν ισχυει εδώ.

Σε μια συνεντευξη του στη Σεμινα ελεγε τα δικα του. Τα ιδια με τα δικα μου. Οι ιδιες ανησυχιες. Δεν βρηκε κατι αληθινο στη ζωη του κ να μας πει:

-Οριστε κυριοι παρτε. Βρηκα αυτό, παρτε το κ χρησιμοποιηστε το στη ζωη σας.

Δε βρηκε τιποτε. Ουτε καν ένα ψηγμα. Τιποτε.

Δεν υπαρχει. Η ζωη μας είναι μυστηριο αλυτο.

Με εχει πιασει το επαναστατικο μου. Βενσερεμος. Θα νικησουμε. Ακουω το τραγουδι Ελ Ζατααρ με τον Παπακωνσταντινου , μουσικη Θεοδωρακη κ στιχοι Νεγρεποντη.

Η ιδια παντα ιστορια. Το μακελιο. Αυτή τη φορα Παλαιστινιοι κυνηγημενοι από το Ισραηλ εχουν καταφυγει στον Λιβανο, 50,000 κοσμος, στο Ελ Ζατααρ. Στον Λιβανο εισβαλλει η Συρια κ αρχιζει κ πολιορκει τον Παλαιστινιακο προσφυγικο καταυλισμο. 2,000 σκοτωμενοι.

Όταν ακουω τετοια τραγουδια θελω να γραψω.Παντα μας ξεσηκωνει η αδικια. Παντα. Το εχουμε μεσα στη ψυχη μας το ομορφο, μπορει να είναι σκεπασμενο, αλλα το εχουμε μαζι μας το ωραιο κ το υψηλο κ το υπεροχο. Κ επαναστατει .Το φεραμε μαζι μας όταν ηλθαμε στον κοσμο,

ειμαστε καταδικασμενοι μεσα στο συναισθημα,

κ η αναισθησια μας πολεμα ανελεητα.