στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
καθε εποχη που ειναι εποχη μεγαλης αμφιβολιας
ειναι σπουδαια εποχη
Δεν τρεφω μεγαλη εκτιμηση στην πολιτικη. Ομως παρακολουθω, ριχνω μια ματια στην αντιπαραθεση μεσα στον Συν. Ειναι οι μεν που θελουν την υπογραφη του νεου μνημονιου, κ οι δε που δεν το θελουν . Κ το παραδοξο ειναι οτι ειναι κ οι δυο σωστες. Αν υπογραψουμε το μνημονιο θα συνεχισει η καταστροφη μας, κ αν δεν υπογραφει κ βγουμε εξω απο το ευρω κ προχωρησουμε μονοι μας παλι θα καταστραφουμε,
Ειναι εποχη τοσο παραλογη που ολα δειχνουν σωστα κ ολα λαθος,
πουθενα φως,
παρα μονο ενα βαθυ σκοταδι. Ψαχουλευεις το πομολο για να βγεις εξω, κ πουθενα μια πορτα,
σαν να εισαι φανταρος στο πολεμο,
κ αν δεν σκοτωσεις θα σκοτωθεις,
παντου φωτιες , εισαι μεσα σε ναρκοπεδιο, κ πρεπει να προχωρησεις.
Αργα ή γρηγορα η ζωη θα βρει την λυση της κ πιθανον να ειναι μια λυση που ουτε την φαντάζεσαι.
Εχουμε φτασει σε αδιεξοδο, δειχνουν ολα στασιμα,
ενας βαλτος,
ζουμε αναμεσα σε βατραχια, κ αυτα τοσο επιδέξια, τοσο δεινοι κολυμβητες. Πολλοι απο μας για να επιβιωσουν εχουν μεταμορφωθεί σε βατραχια,
σαν παραμυθι που περιμενουν να τα φιλησει μια μαγισσα βασιλισσα, κ να ξυπνησουν απο τον εφιαλτη.
Ειμαστε ολοι μας μεσα σε ενα εφιαλτη κ ολα δειχνουν οτι δεν υπαρχει καμια διεξοδος. Κ συνηθως σε αυτες τις περιπτωσεις η διεξοδος θα ειναι κατι το απιθανο, κατι που κανενας δεν ειχε σκεφτει πριν. Ισως απλα να ξυπνησουμε.
Εχουμε απομακρυνθει πολυ απο το σπιτι μας κ εχουμε χαθει. Το ανθρωπινο ειδος ειναι το μονο ειδος που δεν εχει δρομο, πρεπει να δημιουργησει μονο του τον δρομο,
δεν εχει καμια πυξίδα,
κ το λιγοστο φως απο το λαδοφαναρο του δεν επαρκει, βλεπει παντα πολυ κοντα του.
Ολα ειναι υπο αμφισβητηση, κ μαλιστα οσο πιο σοβαροφανης φαινεται μια αληθεια, που υποτιθεται εχουμε βρει κ εφαρμοσει, τοσο πιο ψευτικη ειναι στην πραγματικοτητα. Η αμφισβητηση δεν ειναι κατι το τοπικο, αλλα κατι το καθολικο. Ολα σε ολο τον κοσμο μας μπαινουν πλεον υπο αμφισβητηση. Φαινεται οτι η ανθρωπινη ιστορια κλεινει εναν μεγαλο κυκλο της κ αρχιζει εναν νεο. Το πιο χαρακτηριστικό γνωρισμα του κοσμου που φευγει ειναι η υποκρισια. Κ δεν χρειαζοταν καν να φτασουμε μεχρι εδω για να το δουμε καθαρα, εχει κανει την εμφανιση της εδω κ δεκαετιες. Ισως η υποκρισια να ηταν ενα αναγκαιο κακο για την εξελιξη μας. Ισως. Ο κοσμος που γεννιέται μεσα απο τις σταχτες του παλιου ας ειναι πιο ταιριαστός στον ανθρωπο. Ο σημερινος κοσμος αφου σπαταλησει τους πορους του δημιουργώντας προσφυγες, αστεγους, πεινασμενους, εξαθλιωμενους, μεταλλαγμενους, αλλοτριωμένους, αφου σπαταλησει ολους τους πορους του σε απανθρωπες δημιουργιες,
θα ειναι τοση η εξαθλιωση του,
που το τερας θα δηλητηριαστει τελικα απο τα ιδια τα θανανηφορα του σαλια. Ειναι τα ιδιο δηλητηριο που ο Ηρακλης βουτουσε μεσα τα βελη του κ εξολοθρευε τους εχθρους του. Στην εποχη μας, μια εποχη που οι ηρωες ειναι ανεργοι, κ οι θεοι ειναι ολοι πουλημενοι στο χρημα κ ψευτικοι,
η τελευταια πραξη του σημερινου εργου που βλέπουμε θα κλεισει με ενα αρχαιο ουρλιακτο, μια κραυγη τραγωδιας: ωιμε!
που θα πεσει με μεγαλο θεατρικο γδουπο-οπως εζησε-
κ στη σκηνη θα ακουστει το κλαμα ενος νεογεννητου
