στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Σχεδον το ακουμπά, είναι καπου εκει γυρω, το νιωθει. Νιωθει την παρουσια του εκει γυρω,
Άλλες φορες ειναι τοσο κοντα του, που ακουει την ανασα του,
Άλλες φορες απομακρυνεται. Όμως είναι παντα εκει γυρω, ακομα κ όταν απομακρυνεται δεν το κανει σκοπιμα. Το ότι θελει να σε αφηνει μονο είναι το μεγαλυτερο του ατου. Το ότι καμια φορα πλησιαζει τοσο είναι γιατι εσυ το καλεις. Χρειαζεσαι την βοηθεια του.
Δεν ξερω γιατι μιλω τοσο μυστηριακα, Αυτό κ Εκεινο κ Γώ.
Ναι πολλες φορες συμβαινουν τοσο ομορφα πραγματα μεσα μου, ετσι χωρις λογο-δεν είναι ότι ηθελα να συμβουν, απλα συμβαινουν-. Καθεσαι καπου κοιτας τον Ηλιο που ανατελλει, το φεγγαρι εκει ψηλα κ ξαφνικα νιωθεις οτι εδώ περα δεν εισαι μονος. Νιωθεις μια οικογενεια με όλα γυρω σου. Ολα είναι ένα μυστηριο.
Εκανε την διατριβη του. Τελειοφοιτος της κοινωνιολογιας κ εκανε την διατριβη του. Το αντικειμενο του ηταν «η σχεση του ανθρωπου μεσα στην κοινωνια». Επιμερους θεμα: «πλουτος,συσσωρευση πλουτου, ο τροπος που ο ανθρωπος συσσωρευει τον πλουτο». Είναι η γνωστη ιστορια που ξερουμε ολοι μας. Η κοινωνια βρηκε τροπους να συσσωρευει χρημα. Το χρημα ηταν μια αναγκη του ανθρωπου να ανταλλαξει προιοντα κ στην πορεια κατεληξε να διοικα τον κοσμο. Στην αρχη, μηχανες ηταν οι δουλοι, μετα εφευρεθηκαν οι μηχανες κ οι πρωην δουλοι τωρα δουλευουν στα εργοστασια παραγωγης σαν εξαρτηματα μηχανων, σαν προεκτασεις μηχανων.
Η διατριβη του αναγκαστικα τον οδηγησε στον Μαρξ κ στον Ανταμ Σμιθ κ το βιβλιο του « ο Πλουτος των Εθνων». Αντιγραφο του βιβλιου αυτου ειχε παντα μεσα στην τσαντα της η πρωην συντηρητικη πρωθυπουργος της Αγγλιας Μαργκαρετ Θατσερ.
Ολοι αυτοι εχουν φυγει εδώ κ καιρο, η Μαργκαρετ προσφατα, το 2013. Αναψε ένα κερακι για αυτους, προσευχηθηκε να τους εχει ο θεος καλα οπου κ να είναι.
Δεν εβγαλε κανενα συμπερασμα. Η σημερινη οικονομια στηριζεται πανω στη μειωση της εργατικης αξιας, φτηνος εργατης δηλαδη, για να εχουν ανταγωνισμο τα προιοντα, ενας κινεζος.
Η διατριβη του εμεινε ατελειωτη, με ένα μεγαλο ερωτηματικο. Το ερωτηματικο δεν αναφεροταν το πώς θα είναι η αυριανη οικονομια, αλλα στο ότι όλα τα ανθρωπινα συστηματα, αν κ εντελως απανθρωπα, συνεχιζαν οι ανθρωποι να τα υποστηριζουν. Απο καταβολης κοσμου φαινοταν σαν να κ ο ανθρωπος, όταν εμπαινε στην κοινωνια, αφηνε το κεφαλι του εξω από αυτην. Εξου κ το συμπερασμα που εβγαλε σαν επιλογο: ολες οι ανθρωπινες οικονομιες ηταν κ είναι ακεφαλες.
Εχουν χυθει τονοι μελανης , εχουν στιψει το μυαλο τους αμετρητοι διανοητες, στοχαστες, φιλοσοφοι, τα ΜΜΕ προσπαθουν μερα νυχτα να πληροφορισουν τον κοσμο. Το αδιεξοδο είναι εκει. Ειναι «ο τειχος» των Πιγκ Φλόιτ.
Ολες οι κοινωνιες απετυχαν. Οι νεες που ερχονται θα αποτυχουν το ιδιο. Γινονται απο ακεφαλους ανθρωπουν κ απευθυνονται σε ακεφαλους ανθρωπους. Δεν γνωριζουν το μυστικο. Είναι το μυστικο που κρατουν καλα ολοι οι ερωτευμενοι με την ζωη. Ακουσε τον, είναι ενας μυθος: Λεει ότι καποτε ηταν ένα δεντρο, κανεις δεν το φυτεψε, ο ανεμος εφερε ενα σπορο κ αυτο βλαστησε εβγαλε κλαρια μεγαλωσε, εγινε τεραστιο. Πανω του βρηκαν φωλια οι πλανητες, τα αστερια, οι γαλαξιες, η γη μας, το Συμπαν.
Είναι ενας μυθος. Ομορφος μυθος. Καταγομαστε από το Δεντρο. Ας του ζητησουμε την βοηθεια του.
Είναι εδώ διπλα μου, σχεδον με ακουμπα. Ειναι ένα μυθος. Το ξερω. Όμως τον πιστευω.
Από τα δισεκατομυρια των δισεκατομυριων λουλουδιων,
Υπαρχει κ ένα που ειμαστε εμεις. Η γη μας. Στημονες κ γυρη κ πεταλα, χρωματα, ωοθηκες. Εκει ειμαστε. Πανω σε αυτό το ανθος ζουμε. Το αποτελούμε, ειμαστε κομματι του. Οτι θα συμβει στον κοσμο, ότι συνεβηκε κ ότι συμβαινει, συμβαινει πανω σε αυτό το λουλουδι.
Είναι ενας μυθος. Όμως τον πιστευω.
Να περνατε ολοι ομορφα
