στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Δεν ξερω ποιος νικα κ ποιος είναι ο ηττημενος,
Νεκροι στα ποδια μου. Οχι μονο φανταροι, αλλα γυναικες, παιδια, γεροι.
Κ περασαν τα χρονια, κ οι νεκροι συνεχιζαν να είναι στα ποδια μου. Δεν θα αρχισω να μιλω με τους νεκρους -θα μπορουσα να το κανω για να σου δημιουργησω συναισθηματικη φορτιση-, Δεν θα το κανω. Σεβομαι τους νεκρους. Τι σημαινει σεβομαι τους νεκρους; Σημαινει ότι οι νεκροι δεν εχουν ομιλια για να μπορουν να αντιπαρατεθουν στις αποψεις μου. Νεκρος σημαινει ένα τελειωμενο κεφαλαιο, ηταν μαζι μας κ τωρα εχουν περασει απεναντι. Δεν υπαρχει τροπος επιστροφης, οι γεφυρες εχουν πεσει, το μονο που μενει ειναι να τους κουνω το μαντηλι κ να κανουν κ αυτοι το ιδιο. Καμια φορα σκουπιζω τα δακρυα μου κ βλεπω ότι κανουν κ αυτοι το ιδιο.
Πριν από λιγο φεραν στα ποδια μου μια σκοτωμενη οικογενεια που βρήκαν κατω από τα βομβαρδισμενα ερειπια του σπιτιου τους , κ έναν νεκρο φανταρο μεσα από ένα κατεστραμενο τανκ. Ηταν ολοι μαζι, εχθροι κ φιλοι μαζι,
Κ εμοιαζαν οι σημαιες κατι το εξωπραγματικο.
Οι νεκροι ηταν στα ποδια μου. Τοτε ηλθαν οι δικοι τους κ τους πηραν να τους θαψουν,
Πανω σε ένα πλοιο που λεγεται Θανατος. Πηρα βιζα κ ανεβηκα πανω στο πλοιο του Θανατου. Απολυτη σιγη, μονο το αερακι που κτυπαγε στο προσωπο μου. Συνεχως, μεχρι να φτασουμε στην άλλη οχθη, εφερναν, με διαφορα χρωματιστά κρις –κραφτ, νεους επιβατες από διαφορα μετωπα,
Κ η θαλασσα γυρω μας τοσο ομορφη! Ερχονταν τα κυματα κ σπαγαν πανω στην πλωρη, σαν να ηθελαν να αποχαιρετισουν τους νεκρους για τελευταια φορα.
Φτασαμε στον προορισμο μας. Ολα σωπασαν ξαφνικα, ουτε παφλασμος κυματων, ουτε αερακι ουτε τιποτε. Απολυτη σιωπη. Εκλεισα τα ματια μου, όχι επειδη δεν ηθελα να βλεπω αυτό το θεαμα, αλλα εκλεισα τα ματια μου από σεβασμο,
Μου επεσε κ το στυλο από το χερι
