στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Δεν εχω κανενα μισος για κανεναν κ για τιποτε.
Ειμαι εδώ κ υπαρχω, όπως λεει κ ο Καζαντζιδης. Υπαρχω.
Αυριο μπορει να μην ειμαι εδώ, αναμεσα σας. Δεν θα ειμαι. Ειναι το πεπρωμενο.
Υπαρχω. Ισως η πιο ομορφη λεξη. Υπαρχω.
Οσο κ να ψαξεις δεν θα βρεις πιο ομορφη λεξη. Ακομα κ η λεξη ανθρωπος εξαφανιζεται μεσα της, σαν σταγονα στον Ωκεανο.
Μπηκα στο facebook κ επεσα τυχαια σε κατι φωτογραφιες. Ηταν φωτογραφιες από πολύ παλια, όταν πηγαιναμε δημοτικο σχολειο. Σε κάθε σχολικη χρονια βγαζαμε ομαδικες φωτογραφιες ολη η ταξη. Οταν γιναμε προσφυγες, το 1974, αφησαμε τα παντα πισω μας. Ειχαμε καμποσα αλπουμ πισω μας κ χαθηκαν όλα. Βρηκα κ τον εαυτο μου εκει μεσα. Ξεχωριζα. Φαινοταν ότι θα διαπρεψω.
Η κυρια Αιμιλια, η δασκαλα μου στην πρωτη ταξη του δημοτικου, την θυμαμαι ακομα κ τωρα. Την αγαπησα αυτή την δασκαλα. Ειχε ένα αυτοκινητο, Morris Minor, που εμοιαζε καπως σαν σκαθαρι VW κ για φλας, ειχε στην κολωνα της πορτας, κατι σαν μαρκουτσι, που όταν παταγες το κουμπι για να στριψεις ας πουμε αριστερα, πεταγοταν αυτό το πραμα εξω κ ταυτοχρονα αναβε κ ένα κιτρινο λαμπακι πανω του. Ηταν δηλαδη σαν να να εβγαζεςτο χερι σου κ να εδειχνες ότι θελω να στριψω αριστερα.
Το δημοτικο σχολειο μου ειχε τα παντα. Ηταν ένα μοντερνο σχολειο. Το πατωμα των ταξεων ηταν από λαστιχενια πλακακια. Στα παραθυρα ειχαμε στόρια. Μεγαλα παραθυρα μεχρι κατω. Ολος ο τοιχος ηταν παραθυρο. Απλετο φως. Εξω υπηρχε μια τεραστια αυλη, με γηπεδο μπαλας, βολευ κ μπασκετ. Στο μπροστινο μερος του σχολειου υπηρχε ένα μεγαλος κηπος με συντριβανι κ νουφαρα. Ειχαμε κ κλειστο γυμναστηριο με ολο το πατωμα του λαστιχενιο. Ομορφο σχολειο, ομορφοι συμμαθητες, ομορφοι δασκαλοι, ομορφη γνωση.
-Γνωσεις. Που πανε ολες αυτες οι γνωσεις;
Ο ανθρωπος παλευει για γνωσεις κ μετα;
Μετα! Κοιταξε γυρω σου. Ριξε μια ματια γυρω σου. Εισαι ικανοποιημενος με το αποτελεσμα; Οχι δεν ειμαι.
Μου αρεσει όταν μου μιλας στα ισια. Αυτο είναι γνωση.
Διπλωματία σημαινει: μπαμπεσιά.
Οτι βλεπεις γυρω σου είναι το αποτελεσμα μεγαλης αμαθειας. Αγραμματοσυνης.
-Κ όλα αυτά τα πανεπιστημια; Τι δουλεια κανουν; Γιατι υπαρχουν; Ποιον σκοπο εξυπηρετουτουν;
Ελα καθησε εδώ πανω στα γονατα μου. Θα σου πω κατι που πρεπει να κρατησεις μεσα στην καρδια σου. Για παντα. Οτι κ να γινει πρεπει να το κρατησεις για παντα. Ακομα κ ο θανατος όταν ελθει μην το αφησεις. Είναι οτι πιο πολυτιμο υπαρχει στον κοσμο. Ελα εδώ.
Ηλθε κ καθησε διπλα μου κ δεν ειπαμε κουβεντα. Τι να του ελεγα; Ηξερα τι να του πω, αλλα δεν μπορουσα να του το εκφρασω. Αισθανομουν ενας νανος μπροστα Του. Τι να πει ενας νανος μπροστα σε ένα θεορατο γιγαντα που ακουμπουσε τα αστρα κ τα εφτιαχνε. Μετακινουσε τα αστρα με τα χερια του. Τα αστρα δεν μετακινουνται λογω βαρυτητας , οι νομοι του Νευτωνα κ οι νομοι του Αινσταιν είναι ολοι αυταπατες . Ψεματα, για να περνάμε την ωρα μας κ να λεμε ότι κατι κανουμε. Η κινηση των πλανητων είναι δουλεια αυτου του γιγαντα. Τα μετακινά με τα χερια του. Είναι κατι το απιστευτο το πώς το καταφερνει κ τα κανει όλα στην ωρα τους. Σημερα ο ηλιος θα ανατειλει στις 6 κ 31 λεπτα κ 25 δευτερολεπτα, ακριβως. Αυτό που σου περιγραψα είναι το φαινομενο των υλικων πραγματων. Ασυλληπτο. Που να σου περιγραψω ακομα το φαινομενο της Ζωης! Απειρο. Είναι το Απειρο. Το φαινομενο της Ζωης είναι το Απειρο. Τι να σου πω για το Απειρο κ πώς να σου το περιγραψω;
Οι γνωσεις μας.
Ετσι όπως τον ειχα στα γονατα μου τον αγκαλιασα. Τι άλλο να εκανα; Κ μειναμε εκει σιωπηλοι, οι δυο μας, ακουγοντας ο ενας την καρδουλα του αλλου. Οι δυο μας.
αφιερωμενο στους ομορφους δασκαλους μου,
αφιερωμενο στους τσακπινιδες (μοιαζει με τσουκνιδα η λεξη) συμμαθητες μου,
αφιερωμενο στην ομορφη (μοιαζει με αστρο αυτή η λεξη) δασκαλα μου Αιμιλια.
Η Γνωση! Τι είναι η Γνωση;
να περνατε ολοι ομορφα.
*στη φωτογραφια ειμαι στη δευτερη σειρα από πανω, ο τεταρτος από τα δεξια, ο τυπος με την γραβατα, την αγκαλια, την γλωσσισα εξω, που γερνει το κεφαλι . Ενας διανοουμενος.
