Το παράθυρο δεν έκλεινε ποτέ
και ο αέρας έφερνε συνέχεια
ιστορίες από τα κλεμμένα βράδια σου
Τσιγάρο τελευταίο στο χέρι
που δεν θέλω με τίποτα να τελειώσει
πριν η πόρνη με φιλήσει και φύγει
Κάτω στους δρόμους της πόλης
η Μαρία φόραγε πάλι τα καλά της
και ξεκίναγε βόλτα για το λιμάνι
Τα μάτια δίπλα μου σβησμένα κεριά
ξεχασμένα σε ένα ιδρωμένο μαξιλάρι
που θάβω τα όνειρά κάθε βράδυ
Μένει η μεθυσμένη φωνή της
τα ξημερώματα που σέρνεται σπίτι
να θυμίζει το τέλος της αγάπης








στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.



