Πρώτη Οκτωβρίου ξημέρωσε,
μ' ακόμα πονάει η καρδιά,
το πάθος που δεν έσβησε
κι 'ρθε η κακομοιριά.
Σκέψεις μελαγχολικές,
βασάνιζαν το είναι,
πολύ βασανιστικές,
οι στιγμές που 'ναι.
Η ελπίδα στη ζωή,
που έφυγε διωγμένη,
αν κάποτε πάλι ‘ρθει,
θα ‘ναι καλωσορισμένη.
Το θάρρος μου δεν έβρισκα
κι αυτό με μαραζώνει,
η ευτυχία που δεν γεύτηκα,
είν’ η ανάμνηση που πληγώνει.
Jose Tranquillo
(Πάρης Παπανικολάου)







στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.







