«Ενορασης,
παντα την σημαια ψηλα. Δεν ειναι ακριβως σημαια,
πως μπορει να ειναι σημαια κατι που ανήκει σε ολους; Ο ενας εχει φερει λιγο μπλε, ο αλλος εχει φερει λιγο κοκκινο, λιγη σελήνη, ενα σταυρό.
Δεν ειναι σημαια,
ειναι ενα ολοασπρο πανι
-φρεσκοπλυμένο κ μυριζει τοσο ομορφα αγριολούλουδα του καμπου-
κ γυρω γυρω παιδια, γονατισμενα, να ζωγραφιζουν τις ψυχες τους πανω του»
αφιερωμενο στην Ενοραση. Ενα κλαπ που θεωρει τον ανθρωπο τοσο πολύτιμο κ τοσον σπουδαιον,
που δεν του αξιζει καθολου η κακομεταχείριση του. Τουναντιον το θεωρει αμαρτια. Η ανθρωπιά δεν μετριεται με την εθνότητα, ουτε με την γλωσσα που καθένας μιλα,
-καπως πρεπει να συνεννοηθούν οι ανθρωποι μεταξυ τους-
ουτε με τον τοπο κατοικιας του,
-καπου πρεπει να μεινει-. Αυτα ολα ειναι εργαλεια για την επιβιωση του κ την διαιώνιση του ειδους. Η ανθρωπιά δεν εχει καμια σχεση με αυτα, δεν την ενδιαφερει να εισαι ασπρος, μαυρος, κιτρινος κλπ, αν μιλας αγγλικα, ισπανικα τουρκικα ελληνικα,
ολα αυτα τα παραμεριζει, κ αν θελει να σε αγκαλιάσει σε αγκαλιαζει. Ειναι εκει, ειναι βιωμα. Αργοτερα οταν η ανθρωπια φευγει, τοτε ερχονται οι καθε ειδους δαιμονες μεσα στο κεφαλι σου κ σε τριβιλιζουν σαν σφηκες. Μολις εμφανιζεται η ανθρωπια ολα αυτα τα ζουζουνια εξαφανιζονται κ παραμενει εκει μονη της, ολομοναχη, κοιταζει εξω απο το παραθυρο τα πουλια, τα δεντρα, τα συννεφα, τον ουρανο κ τους λεει ενα ευχαριστω. Η ανθρωπια ειναι ευγνωμοσύνη για ολους τους ταξιδιωτες του οχηματος που ονομαζεται Γη.
Η Γη ειναι ενα σπιτι, κ ολοι εμεις ζουμε εκει μεσα κ αν καποιος αρχισει κ πυροβολα, κ κτυπα, κ μολυνει τον αερα, κ αλυσοδένει άλλους για δικα του συμφεροντα, οπως για να βγαλει χρημα, κυριως για αυτο, τοτε δημιουργεί ασκοπα αναταραχή στο σπιτι μας, την Γη μας. Τοτε η σεκιούριτι, αυτους τους ταραξιες τους φερνει ενωπιον μου, κατι πρεπει να γινει με αυτους, δεν μπορουν συνεχεια να μην λαμβανουν υποψιν το σπιτι τους κ να το καταστρεφουν!
Εχει προταθεί η περιπτωση να μπουν σε φυλακη, αλλα την απερριψα επειδη αυτος δεν ειναι τροπος για να βοηθησεις καποιον, εχουν πει να τους σκοτωσουμε, να τους κρεμάσουμε, αλλα αυτο εκαναν σε πολλους κ μετα αποδείχτηκαν αθωοι,
κ δεν γυριζει πισω η ζωη οταν φευγει-ασχετα αν ειναι αθωοι-
οπως ας πουμε τα θυματα πολεμου, δεν γυριζουν πισω.
Μπορει αυτοι που εφεραν ενωπιον μου να ειναι αθωοι. ομως κ αθωοι να μην ειναι καπου εχουν παραστρατησει κ μπηκαν μεσα στο μυαλο τους σφηκες κ τους εχουν τρελανει κ συγχώρα τους δεν ξερουν τι κανουν. Τους συγχωρεσα, τι αλλο μπορουσα να κανω, κ τους ειπα να βαλουν μεσα τους ανθρωπια για να φυγουν οι σφηκες. Μου ειπαν εντάξει θα το κανουμε.
Αργοτερα πολλοι με κατηγορησαν οτι αφησα τα καθαρματα ελευθερα κ συνεχισαν να κανουν τα ιδια που εκαναν πριν, μπορει κ χειροτερα. Τοτε εγω τους ειπα να εχουν εμπιστοσυνη στην ανθρωπια κ ολα θα πανε καλα,
κ οταν λειπει ολα πανε κατα διαβολου, κ κλαιει ο συνανθρωπος σου κ πονα, κ τους προσθέτεις διάφορους μπελαδες χωρις κανενα λογο. Ομως δεν μπορω να κανω κατι για αυτο, αν την προσκαλεσεις ερχεται, αν οχι, τοτε διαφόρων των ειδων σφηκες βρισκουν την ευκαιρια , οταν λειπει χορευουν τα ποντικια. Δειχνει εκει εξω ο κοσμος σχεδον τρελαμενος, σφηκες μεσα στο κεφαλι, κ τρεχει δεξια κ αριστερα χωρις λογο, να πας στα Ιμαλαια, να κανεις ανοητο τουρισμο επειδη τον κανουν ολοι. Ενα συνεχες βουητο εκει μεσα σαν κορναρισμα στα φαναρια.
εχε εμπιστοσυνη στην ανθρωπιά κ ολα θα πανε καλα