ενα παραμυθι.
υπηρχε καποτε ενας κοσμος. ο κοσμος αυτος ηταν κατι σαν παραμυθι. μια φορα κ ενα καιρο υπηρχε ενας κοσμος που επλαθε το χωμα, του φυσουσε κ γινοταν ζωη. μετα το καθε ζωντανο τραβαγε τον δρομο του. ορισμενες δημιουργιες ηταν μεγαλες, αλλες μικρες, αλλες μικροσκοπικες, αλλες γιναντιες. αλλες ηταν ακίνητες, αλλες πετουσαν, αλλες κολυμπουσαν. μερικα ειδη περπατουσαν. υπηρχε μεγαλη ποικιλια κ ηταν ολα φτιαγμενα απο χωμα, απο τον ιδιο πυλο. σε αυτον τον παραμυθενιο κοσμο δεν υπηρχε κατι για να ανακαλυψεις. ηταν ολα ετοιμα για σενα κ το μονο που εσυ επρεπε να κάνεις ηταν να ζησεις κ να χαρεις την ζωη. υπηρχε μεγαλη αφθονια για ολους τους κατοικους αυτου του παραξενου παραμυθένιου κοσμου. αυτο το παραμυθι αρχισε να γραφετε πριν πολλα εκατομμυρια χρονια πριν.
δεν ξερω πως αρχισε κ πως τελειωνει, η απαντηση ειναι κρυμμένη μεσα στον ιδιο τον κοσμο. στον κοσμο αυτο οι πιο εξυπνοι, μετα απο χιλιαδες χρονια μελέτης, στα χερια τους δεν εχουν κανενα αποδεικτικό στοιχειο πως άρχισαν ολα αυτα. καποιες υπόνοιες κ καποιες υποδείξεις οτι εκει πανω κατοικει ολη η Σοφια του κοσμου, οσοι ακολουθησαν αυτο το ταξιδι, πολλοι δεν επεστρεψαν, κ οσοι επεστρεψαν έδειχναν αλλαγμενοι κ κυριως σιωπηλοι. πιθανον αν ειχαν βρει κατι να ειχαν φοβηθει, μπορει η ιδια η Σοφια να τους ειχε απειλήσει να μην μιλησουν, να τους ειχε εκβιασει. μπορει αυτο που ειδαν να ηταν τοσο εξοχο κ τοσο σπουδαιο που να μην υπηρχε τροπος να ειπωθει. ακομα ομως κ αν υπηρχε τροπος να ειπωθει δεν θα μπορουσε να γινει πιστευτο απο εκεινους που δεν γνωριζαν, γιατι θα ηταν ενας εντελως καινούργιος κοσμος, τελειως διαφορετικος απο αυτον που γνωριζαν.
το πουλι καθεται πανω στα συρματα της ΔΕΗ κ ισορροπεί,
πετά στον αερα κ ισορροπεί . κελαηδά. εχει φωνη κ κελαηδα!
παραξενο παραμυθι.
παραξενο παραμυθι. μαζευτήκαμε ολοι στα γονατα του. αναψε την πίπα του, κοιταξε ολους εμας εναν εναν. στα προσωπα μας ειχαμε αυτη την περιεργεια να μαθουμε. τα παραμυθια συνήθως μιλουν για βασιλοπουλα κ σταχτοπουτες που αγαπιούνται κανουν πολλα παιδια κ ζουν για παντα ευτυχισμενοι. τα παραμυθια που μας λεγαν μεχρι τωρα ηταν ολα παραμυθια της χαλιμάς. ετουτο εδω το παραμυθι ειχε κατι το θεικο, σαν καποιος ψιθύρισε στον παππού λογια θεικα κ αυτος απλα τα επαναλαμβανε. ακους εκει να παίρνει το χωμα κ να γινεται ζωη. που ξανακουστηκε να γινετα αυτο; πουθενα στον κοσμο δεν μπορουσε να υπαρχει αυτο το παραμυθι, κ αν υπηρχε θα θελαμε να ζουμε εκει; θα ηταν ενας πολυ παραξενος κοσμος που κανεις δεν θα μπορουσε να κρατα καμια αληθεια στα χερια του παρα μονο οτι υπαρχει ο ιδιος.
στο συρμα τωρα της ΔΕΗ ηλθαν διπλα στο αλλο τρια χελιδονια,
πετουν στον αερα κ ισορροπούν, εχουν φωνη κ κελαηδούν!
παραξενο παραμυθι.
ειμαστε οι νανοι του παραμυθιου. κατεχουμε την δικη μας θεση στην σκηνη, συμμετέχουμε κ μεις στο εργο, αλλες φορες ο κακος νανος τα κανει μαντάρα κ ερχεται ο καλος κ ξαναφερνει στον κοσμο την ειρηνη, κ μολις ο καλος νικα, αμεσως ο κακος ξεκινά νεες ραδιουργιες. κατα καποιον τροπο μας αρεσει να υπαρχει ο κακος, γιατι χωρις αυτον δεν θα υπηρχαν οι ηρωες. οι ηρωες εμφανίζονται παντα στον πολεμο. σε περιοδους ειρηνης οι ηρωες ειναι αχρείαστοι.
φυγαν τα τρια χελιδονια απο το συρμα. εμεινε μονο του το αλλο.
ο παππους αποκοιμηθηκε. εφυγε κ το αλλο πουλι.
να περνατε ολοι ομορφα, να εχετε εναν ομορφο μηνα.
Μαιος μηνας, ομορφος κ πονεμενος,
οι δρομοι γεματοι στα οδοφραγματα.
Ανθοφορια της φυσης. ομορφος κ πονεμενος. Μαιος.
να εχετε εναν ομορφο μηνα, τες πιο θερμες μου ευχες στο logoclub.gr. του ευχομαι τα πιο ομορφα
με εκτίμηση κριστοφ