 |
4.0 |
0
Είναι εκείνες οι μέρες που η ψυχή
Μιλάει και όλα γύρω σωπαίνουν.
Με μικρές κραυγές βγαίνει ο πόνος
Σμίγοντας ερωτικά με την απώλεια.
Δεν υπάρχει πια το παραμύθι σου
Κι ας το έψαχνες στην νύχτα μια ζωή.
Φεύγοντας μην ξεχάσεις να πάρεις
Αυτό που βρίζουν και το λένε ελπίδα….
|
|
|
|
| θυμάσαι που είχαμε παλιότερα φίλε μου ότι, η προσπάθεια ενός γραφιά σε όλη του τη ζωή είναι να βρει τη γλώσσα... και τη Γλώσσα ως ιδανικό όχημα έκφρασης και τη δική του γλώσσα, το ύφος του, τον ιδιότυπο της αποτύπωσής του, αυτό, που τον κάνει μοναδικό, αυθεντικό... νομίζω πως σιγά σιγά τη βρίσκεις... έχει ίσως ακόμη πολλες περιοχές άγνωστες, ημισκότεινες, ... όμως, είναι η δική σου γλώσσα και για τούτο να είσαι περήφανος... |
|
Μέρες απώλειας... η ελπίδα με ξέχασε.. |