 |
0.0 |
0
Σε κάποιο λιμάνι άφησες
Το χαμόγελό σου.
Έγινε μια κούφια ανάμνηση
Πιστός εχθρός σου.
Δρομάκι αθάνατα μικρό
Σε στοιχειώνει.
Τελευταίο φιλί που πάντα
Θα πληγώνει.
Πλατεία αόρατων σκιών
Που βρίζεις.
Νοθεία παλιών αρωμάτων
Δεν αγγίζεις
Ήδη κάποιος χάραξε
Το φεγγάρι..
Το φως του μια θάλασσα
Να πάρει.
|
|
|
| Συμφωνώ με το "ναύτη" μας.Ο des μάς κάνει... ενέσεις λυρισμού πολύ τακτικά. |
| κάπως old fashion η αρχιτεκτονική του αλλά μικρή σημασία έχει μπροστά στην πλημμυρισμένη από δονήσεις φωτός μουσική του... δεν ξέρω αν στο έχω ξαναπεί Ηλία αλλά έχει μουσικότητα η γραφή σου κι αυτό εμένα με κερδίζει... |