Από τα "Αιμοπετάλια"
Να’ ρθει μια μέρα
που θα ζωθώ με στίχους
σ’ ένα μεγάλο δρόμο
με πολλούς ανθρώπους
Θα’ χει φωνές
και γέλια και μαλάματα
Θα λάμπουν ήλιοι τα γράμματα
μέσα στο ποίημα
και θα χάνονται οι κανόνες
Και να τραβήξω το κορδόνι
ξαφνικά
Πάνω στην έξαψη της πλήξης
Εγώ ταιριάζω μοναχά με τις εκρήξεις
Χίλια κομμάτια
θα χαθούν τα μέτρα
Ίαμβοι και τροχαίοι
θα γίνουν κρότοι
κολασμένα κουδουνάκια
και θα τρομάζουν
τα φιλήσυχα ανθρωπάκια
Ε ναι λοιπόν η ποίηση
μια πράξη απελπισίας