Την νόμισα τελειότητα
και δόθηκε η καρδιά ολοκληρωτικά
σαν την επήρε για μοναδική .
Μα την χωρίζαν όλου του κόσμου οι διαφορές
και μια λέξη που δεν ειπώθηκε ποτές
Σ,αγαπώ .
Κι ας κυβερνούσε το παρόν
όπου γινότανε το πονεμένο χθες μου
και πέρασαν τόσα πολλά
με την χαρά απούσα .
Κι η καρδιά να μαραίνεται .
Κι η ψυχή ματωμένη
να λέει
κι όμως φοβάμαι την αγάπη .
Κλειδώνω αποφασιστικά την πόρτα της
κι φράζω χαραμάδες
να μην τρυπώσει πια ξανά κι ας γύρω μου
σ' ένα όνειρο πεισματικά τριγυρίζει.
Με χίλιες υποσχέσεις ουράνιας ευτυχίας
μα τ' αποδιώχνω σιωπηλά
γιατί φοβάμαι την αγάπη .
το πικρό αμίλητο κέρασμά της
σαν έρθει ακάλεστο κι αναστατώσει
την γαλήνη
Κι όμως φοβάμαι την αγάπη
και μην ρωτάς γιατί
άγνωστε μου αγαπημένε
ο φόβος δεν σου ανοίγει την πόρτα
και μην επιμένεις η άρνησή μου οριστική.