Μοναχικός ταξιδευτής
στις πεδιάδες του ονείρου
στο φως του φεγγαριού
είδα να τρέχουν άσπρα άλογα.
Στο χλιμίντρισμα τους
ένιωσα την κραυγή της σιωπής
και στην πυρωμένη ανάσα τους
το πύρωμα της στιγμής
όταν ο έρωτας ανασταίνεται
και οι ψυχές στροβιλίζονται
στην δίνη των άστρων.
Μοναχικός ταξιδευτής
στους δρόμους της φωτιάς
σε σοκάκια σκοτεινά και άδεια
όταν η ζωή κυλούσε καλπάζοντας
σε πορφυρά ποτάμια
τα πιο παράλογα παιχνίδια είδα
να παίζονται του έρωτα
και υποσχέσεις να δίνονται
κάτω από σπασμένες λάμπες
για αγάπες που δεν γνώριζαν
από πρέπει και λογική.
Μοναχικός ταξιδευτής
στις λεωφόρους της καρδιάς
μικρό πληγωμένο πουλί
στον ίσκιο της μουσικής
δεν έπαψα ποτέ να ψάχνω
τις συντεταγμένες του ονείρου
όταν στις γειτονιές του φεγγαριού
αγόρια και κορίτσια
έτρεχαν χαράζοντας τσέρκια φωτιάς
στο κορμί μάγισσας νύχτας,
αγουρωποί ίσως καρποί
στα περιβόλια του έρωτα.
Βάσω Μπρατάκη
Από την Ποιητική συλλογή
«ΝΥΧΤΑ ΗΝΙΟΧΟΣ»
Εκδόσεις Γαβριηλίδης