 |
0.0 |
0
.....
μια παρείσακτη
ξεχασμένη στην έσω ξενιτιά
χαμένη στην άηχη συνωμοσία της μοναξιάς
ένας βυθός
σκοτεινός, αυτάρκης
κι η απαλότητα του τίποτα
ευγενική χορηγός της θαμπής παρουσίας
σχέδια παιδικά μ' ένα σπασμένο κραγιόνι
μαύρο
βουλιάζει στο μαύρο βυθό
πάντα παρείσακτη
πάντα μόνη
πάντα φοβισμένη
πάντα αθώα
έτσι πιστεύει...
Silena 21/6/2011
|
|
|
| Δυστυχώς μεγαλώνουμε κι ο χρόνος αλοιώνει την αθωότητα .Ανοιξε όμως την καρδιά κι άσε ανοικτή την πόρτα όλο και κάποιος θα περάσει την είσοδο .Φτανει να το επιτρέψεις .Κι όποιος προσπερνάει σίγουρα δεν άξιζε τον κόπο.Πολύ ωραίο |