"Στα σύνορα της ατέρμονης σιωπής.."
Στα σύνορα της ατέρμονης σιωπής
πάντα ένας στίχος σου θα με καλεί
προς το όνειρο ξυπόλητη να περπατήσω
που ξεδιπλώνεται στις κάμαρες του ύπνου.
Όταν η μικρή αράχνη της νύχτας
θα πλέκει σιωπηλά
τα γκριζόμαυρα ατσάλινά της δίχτυα
θέλοντας να φυλακίσει τις αντιστάσεις
της πόλης που υποκλίνεται
στην ακρόπολη των άστρων,
όταν τα πέτρινα αγόρια της
θα ξυπνήσουν στα μπράτσα του ονείρου
και η δίψα του έρωτα θα αναστηθεί
στα μισάνοιχτα χείλη τους.
Και κάθε φορά η καρδιά μου
αλαφιασμένη θα χτυπά
σαν την καρδιά του λαγού
με τα μεγάλα κόκκινα μάτια
όταν στέκει τρέμοντας ακίνητος
μπροστά στους προβολείς του αυτοκινήτου
που γλιστρά σαν φίδι βιαστικά
στις λεωφόρους της ασύνορης νύχτας .
Βάσω Μπρατάκη
Από την ποιητική συλλογή "ΝΥΧΤΑ ΗΝΙΟΧΟΣ ''