μπερδεμενοι βοστρυχοι
σταγονες ιδρωτα στο κουρασμενο προσωπο της
ισχνα, πεσμενα χερια
χειλη τοσο χλωμα και ανεπιτηδευτα
σαν το μεταξι του λαβαρου
που το οδηγουν κοντρα στον ανεμο
ειμαι τρελλος που νομιζα
πως το φεγγαρι ειναι δικο μου
ταξιδευοντας στον ουρανο
σχεδον ουτε ενα αγγιγμα στη γη
τιποτα δεν απομακρυνεται και τιποτα δεν ειναι κοντινο