η μετατροπη της Αθωοτητας σε πονηρια, καπατσοσύνη, «εξυπναδα»,
μεσα σε διαστημα μολις 70- 80 χρονων.
Το μωρο εκλαιγε στην αγκαλια της,
μετα εσκασε το πρωτο χαμογελο. Η μανα του εσκυψε λιγο προς αυτο, κ αυτο της χαιδεψε το προσωπο με τα απαλα του χερακια. Ο πινακας ζωγραφικης: η Ομορφια.
αργοτερα, αυτος ο πινακας,
οταν μεγαλωσουμε,
θα αμαυρωθει απο την αμαρτια,
ετσι που θα δειχνει μονο σταχτη κ ερειπια. Αυτο το εργο τεχνης που ξεκινησε με τοσες ελπιδες ,
που ξεκινησε σαν ατόφια αγαπη,
κ κατεληξε αυτο που βλεπουμε ολοι στις κοινωνιες μας. Ποια βιδα λασκαρε κ αυτος ο πινακας ζωγραφικης σωριάστηκε κατω αιμοφυρτος,
κ κτυπιεται μονος του. Θυμηθου την ιστορια που καναμε στο δημοτικο κ στο γυμνασιο,
κ που θα έπρεπε να μαθεις ολες τις επετείους πολεμων, ολους του αρχηγους των εκστρατειών, κ γενικα εκει μεσα δεν βρισκεις ποιος αγκαλιασε τον αλλο κ του ειπε: σε αγαπω.
Η ιστορια μας ειναι ιστορια πολεμων. Τι πηγε στραβα με το ανθρωπινο εθνος;
Τι συνεχιζει να πηγαινιε στραβα μαζι μας;
Σιγουρα οι ψυχολογοι εχουν τις απαντησεις τους,
κ ειναι πανευκολο πλεον να σκορπισεις μισος μεταξυ των λαων,
ειναι πανευκολο να δημιουργησεις εμφυλιους,
ειναι πανευκολο να φανατίσεις τον κοσμο. Οι ψυχολογοι ξερουν την τεχνικη, κ πλεον αυτή την τεχνικη την κατεχει η Εξουσια κ χρησιμοποιει τους υπηκοους της σαν προβατα.
Ειναι πανευκολο να κανουμε πολεμους. Το εχει αποδειξει η μακροχρονη ιστορια του ανθρωπου σε αυτα τα χωματα.
Το ερωτημα ομως παραμενει. Γιατι;
Ποια κουρτινα μπαινει στα ματια της Αθωοτητας κ σιγα σιγα την τυφλωνει; Η κοινωνια που φτιαξαμε ειναι
κοινωνιες τυφλης αθωοτητας. Μοιαζουμε σαν τυφλοι.
Το ερωτημα παραμενει αναπαντητο:
Πως η ομορφια γινεται μιζερια; Ολοι μας σηκωνουμε τους ωμους, κ συνεχιζουμε να ζουμε σε ενα κοσμο που ολοι σιχαίνονται να ζουν,
ένας κοσμος πολύ κατωτερος των προσδοκιων του ανθρωπου, πολυ κατωτερος των δυνατοτητων του. Θα μπορουσε ο κοσμος αυτος να ηταν παραδεισος, ομως ειναι κατι άλλο,
ειναι ενα παραξενο μειγμα υποκρισιας,
με καμποσα μπαχαρικα.
Η συνεστιαση θα ειναι σε λιγο. Η αιθουσα του δειπνου βρωμαγε φοβερα. Παντου ψεκαζόταν ο χώρος με χημικα αρωματα, ομως η μυρωδια ηταν εντονα αποκρουστικη. Στην εισοδο, οσοι ηθελαν, έπαιρναν μανταλακια για την μυτη. Οι πιο τολμηροι έμπαιναν μεσα στην αιθουσα χωρις μανταλακια. Σιωπηλα, χωρις κανείς να να λεει κουβεντα, καθησαμε, κ η συνεστιαση άρχισε. Ακουγοταν ο κροτος απο τα μαχαιροπηρουνα,
που κτυπουσαν πανω στα πιατα,
τοσο θορυβώδης ατμοσφαιρα ,
σαν να θελαμε να διωξουμε τους φοβους μας.
-Σιωπη! ειπε καποιος. Δεν ακουτε;, Σιωπη!
κ τοτε ακουσαμε το γελιο ενος παιδιου,
που εκανε ολη την αιθουσα να παραλυσει απο ενοχη. Προς στιγμη ολα εμοιαζαν τοσο ελπιδοφορα. Μετα ξανασυνεχισαμε το φαγητο μας. Ομως πλεον ολοι γνωριζαν, κ δεν ειχαν καμια δικαιολογια οτι φταιει το ενα κ το άλλο, κ χίλια αλλα δυο. Ολοι γνωριζαν. Ολοι γνωριζαμε.
ο πινακας ζωγραφικης η Ομορφια,
με υπογραφη καποιου αγνωστου καλλιτεχνη.