οι πορτες ειναι ολες κλειστες. Δεν μοιάζει με αιθουσα διδασκαλιας ,
-δεν γνωριζω με τι μοιαζει αυτος ο χωρος που ειμαστε ολοι μεσα του κλειδωμένοι-
παρολα αυτα ο αγωνας συνεχιζεται.
Πριν απο μενα αλλοι εχουν μιλησει κ εχουν βαλει τα πραγματα σε ταξη. Λογια σταρατα το κ το,
χωρις φτιασιδώματα κ κολακιες. Μετα αυτοι οι ανθρωποι φυγαν, ξεχαστηκαν,
μιλουσαν πολυ απλά / η γλωσσα της πολυπλοκοτητας της γυρισε την πλατη/
κ ο καθε λογης πολιτικος ειναι μια παρασταση, ενας ρολος που εχει μαθει καλα τους διαλογους. Μαλιστα κανει κ πρακτικα μαθηματα, πως να μιλα, πως να σφιγγει το χερι καποιου, πως να χαμογελα, πως να σφιγγει την γροθια του. Ειναι ενα απλο μαθημα που ονομαζεται υποκρισια, υποκριτικη.
Η αντιπαραθεση με τον αλλο σε δυναμωνει. Σου λεει κατι αυτος του λες κατι εσυ κ προσπαθεις να τον καθυποτάξεις για να αποδείξεις οτι εσυ εχεις δικαιο. Ετσι δυναμωνεις.
Αυτα ειναι τα μαθηματικά που βλεπουμε καθε μερα στα κανάλια, στες εφημεριδες,
κ ετσι κυλά η ζωη μας ομορφα κ ωραια.
Η πραγματικη πολτικη δεν εχει καμια σχεση με αυτα. Αυτα ειναι πελατειακές σχεσεις, κ ολοι το μαγαζι τους το θελουν γεματο. Τραγουδα αποψε ο Ζαμπετας. Οταν η κορη του Ζαμπετα ηθελε να γινει τραγουδιστρια, ο Ζαμπετας γυρισε κ της εδωσε ενα δυνατο χαστουκι, κ της ειπε να κοιταξει να μορφωθει, δεν θα μπλεκτείς με το συναφι μας...
Το συναφι μας.
Ειμαστε μια ομορφη οικογενεια που ο μπαμπας πηδα την υπηρετρια, η μανα με το σωφερ. Την κυριακη πηγαίνουμε εκκλησια. Στες πιο δυσκολες οικογενειες, στες πιο λουσατες εχουμε να κανουμε κ με φονους κ αυτοκτονιες, ξεκαθαρισμα λογαριασμων, καμποση δοση εκδίκησης κ πολυ μισος.
Μοιαζω τοσο ξενος αναμεσα σας. Οπου κοιταξεις μια ανοησια- μιλω για αυτους που κατεχουν δυναμη-
Η κατοχη της δυναμης βρισκεται σε χερια απανθρωπα. Ετσι το προβλημα ειναι το πως να αφοπλισουμε αυτους.
Ειμαστε ολοι μεσα στο ιδιο συναφι, ελα Ζαμπετα! Παμε!
ταξιμι με ζειμπεκικο