Χωρις να υπαρχει κανενας λογος,
δακρυσα
Εγραψε πανω στον τοιχο της χωρας του, με κάθε προσοχη: «Ζητω η Ελλας» κ ακουσε πισω του: « Πιαστε τον». Ετρεξε κ καταφερε να σωθει. Μπηκε σε έναν υπονομο. Εμεινε εκει ολο το βραδυ, παρεα με τους αρουραιους, μεχρι που σταματησαν οι στρατιωτικες μποτες του εχθρου να ακουγονται κ βγηκε εξω. Ειχε παρει το πτυχιο του κ τωρα ανεργος. Τελευταια φορα που πηγε να ζητησει δουλεια σε καποια εταιρεια, περασε από εξονυχιστικο ελεγχο, από τους μπραβους της εταιρειας. Η συνεντευξη που του πηραν ηχογραφηθηκε, μαγνητοσκοπηθηκε κ μπηκε στο αρχειο. Θα σας ειδοποιησουμε, του ειπαν, ξερετε, υπαρχει κριση κ οι αιτησεις είναι πολλες, 200 αιτησεις για μια θεση, θα σας ειδοποιησουμε, του ειπαν.Ηξερε ότι δεν υπηρχε καμια πιθανοτητα. Βγηκε εξω κ εβγαλε το αχτι του πανω στον τοιχο γραφοντας: «Ζητω η Ελλας»,
τον κυνηγησαν,
κ ο τοιχος τον χαιρετησε στρατιωτικα κάθοντας σιωπηλος προσοχη.
Στην Ελλαδα ολοι οι τοιχοι εχουν να σου διηγηθουν μια θλιβερη ιστορια. Δεν θα βρεις τοιχο που να μην ακουμπησε μια μανα κ να εκλαψε το αδικοχαμενο παιδι της κ η Αθηνα κ κάθε πολις της Ελλαδας είναι κτισμενες, οι κατοικιες, η μια κολλημενη, ακουμπησμενη πανω στην άλλη. Πολλοι φωναζουν κ λενε ότι η Αθηνα εγινε μια τσιμεντουπολις για τα συμφεροντα των μεγαλοεργολαβων μεσω της αντιπαροχης. Τιποτε από όλα αυτά δεν ισχυει,
τοσος πονος, τοση απελπισια, τοση εξαθλιωση,
χιλιαδες χρονια, μια μπουλτοζα παντα με αναμμενη την μηχανη της,
κ υστερα οι τοιχοι, τοσο κοντα ο ενας στον άλλο,
Οταν το 1981 εγιναν οι μεγαλοι σεισμοι στο λεκανοπεδιο, η Αθηνα αντεξε επειδη η μια πολυκατοικια στηριζε την άλλη. Αντεξε η καρδια της Ελλαδας.
Το εγχειρημα ηταν πολύ επικινδυνο. Παντου ηταν ασφαλιτες κ στρατος, τανκς, βομβαρδιστικα αεροπλανα, κανονια, ρουκετες, καμερες, κ οι συμμαχοι τους, οι εφημεριδες, ειχαν ζωγραφισμενους κακους δρακουλες με τα δοντια εξω, ετοιμοι να σε κατασπαραξουν. Τα μετρα ηταν δρακοντεια, ολη η περιοχη ηταν ένα απορθητο φρουριο,
Παρ’ολα αυτά ο νεαρος αποφασισε να προχωρησει στο επικινδυνο εγχειρημα του.Η επιχειρηση θα γινοταν μερα μεσημερι, με φως. Οταν ενας φιλος του του ειπε ότι ηταν καλυτερα νυχτα, αυτος ειπε μερα, με το φως του ηλιου.
Εφτασε το μεσημερι,
πανω στον τοιχο γραμμενο ενα συνθημα: «Ζητω η Ελλας»,
κ διπλα από το συνθημα ένα πτωμα καποιου νεαρου, πτυχιουχου ανεργου, με βαθμο αριστα.
κ την άλλη μερα για εκφοβισμο εστησαν στον τοιχο αλλους 100,
πολλοι μιλησαν για 10 εκατομμυρια. Υπερβολες, ειπε ο Πρωθυπουργος από την τηλεοραση, εχοντας πισω του 3 στρατιωτες με τα οπλα χιαστι,
κ να ακουγονται στο βαθος ομοβροντιες από κανονια κ πυραυλους «πάτριοτ»,
πατριωτες,
σκαβοντας το σωμα, ουλες στο σωμα. Ουλες μεσα σε ουλες. Τεραστιοι κρατηρες ,
σαν στοματα που ουρλιαζουν από μισος. Μίσος. Μίσος; Είναι μισος κ δεν ξερω τον λογο. Σαν να μισουν την γη, τον ανθρωπο. Ειναι καθαρά μισος. Ξεσχιζουν τις ιδιες τις σαρκες τους, με τα ιδια τα νυχια τους. Ασυληπτο μισος. Ασυληπτο μισος εχει κατακυριευσει τον ανθρωπο, σαν δαιμονισμενος. Μια μαστουρα με χημικα παραγωγα LSD. Να αρπαξει, να καταστρεψει.
Πανω στον μισογκρεμισμενο τοιχο ένα συνθημα: «Ζητω η Ελλας»,
σαν αχναρια καποιου κάρου, που το σερνει ένα αλογο. Μεσα στο καρο καμποσα μπαχαρικα κ βοτανα που πανε στα παζαρια κ στις αγορες του κοσμου για πουλημα,
κ που στον δρομο το κλεβουν,
κ κτυπουν αγρια, οι ληστες, τον αναβατη του καρου,
κ τον πετανε στο χαντακι σαν ψοφιμι. Δευτερης κατηγοριας ανθρωπος.
Ηλθε το αλογο του, ενας Βουκεφαλας κ του γλυφει τις πληγες. «Ζητω η Ελλας»