Θεατρικη παρασταση, με τιτλο: «Ο κοσμος που ζεις κ αναπνεεις»
Περιληψη:
Το φαγητο που τρως είναι μολυσμενο, μεταλλαγμενο, γεματο χημικα προσθετα.
Καπνιζεις.
Εχεις αναγκη των θεων.
Εισαι σπιουνος. Κανεις ματι τον γειτονα, τον πολιτικο,τον φιλο, την φιλη σου, τον απεναντι.
Σκοτωνεις ,
σκοτωνεις από χομπυ, απο συμφερον, από πεποιθηση, από φανατισμο, από ιδεολογια, από μισος, σκοτωνεις για τα λεφτα, για ιδιο συμφερον. Σκοτωνεις για χιλιους κ ένα λογους. Αδυνατεί η φαντασια μου να συλλαβει τους λογους που σκοτωνεις. Είναι απεριοριστοι, απεραντοι . Μοιαζει να εισαι εδώ για να μαθαινεις να σκοτωνεις. Τα καταφερνεις θαυμασια , παιρνεις αριστα.
Ζεις εδώ μεσα,αυτος είναι ο τοπος σου.Εδω θα μεγαλωσεις κ εδώ θα πεθανεις. Αν δεν προλαβουν να σε σκοτωσουν οι αλλοι θα πεθανεις από φυσικο θανατο. Ο φυσικος θανατος εχει γινει κατι το αφυσικο. Ο φυσικος θανατος στην εποχη μας είναι να σκοτωθεις από αλλους. Να δολοφονηθεις.
Εδώ ζεις κ εργαζεσαι κ ερωτευεσαι κ μεγαλωνεις. Αναμεσα τους. Ποιοι είναι αυτοι; Ποιοι είναι αυτοι που ζουμε αναμεσα τους; Αυτοι είναι τα Ζομπι.
Διαβαζα πριν λιγες μερες ότι αεροπλανα χωρις πιλοτο(drone) βομβαρδισαν μια περιοχη του Πακισταν με ρουκετες κ σκοτωσαν καμποσο κοσμο. Ο άλλος νταης του κοσμου, το Ισραηλ, βομβαρδισε την πολη Λαττακεια στην Συρια.
Ελα να σου πω ένα αστειο: ο κοσμος είναι ένα κοσμικο αστειο.
Δεν τα εχω ουτε με τα Ισραηλητακια, ουτε με τα Αμερικανακια . Βραζουμε ολοι στο ιδιο ζουμι. Η σουπα που βραζουμε ολοι είναι νεροβραστρη, τεχνιτως αρωματισμενη κ χρωματισμενη. Μεσα στη σουπα, καποιος εβραιος, εριξε μεσα κατι χαρτια, που τα ονομασαν χαρτονομισματα κ δωσαν το συνθημα : «Βούτα πιάστα». Πεσαμε ολοι μεσα κ κολυμπουμε να τα πιασουμε. Βραζουμε μεσα στο ζουμι μας,
η μεγαλη κατσαρολα γεμισε πτωματα που πανω τους πατουν αλλοι επιδοξοι μνηστηρες κ κρατουν τα λεφτα μεχρι να ερθουν αλλοι, πιο δυνατοι, για να τους βουλιαξουν κ να βγουν αυτοι στην επιφανεια, για να παρουν τα χαρτονομισματα.
Εν τω μεταξυ, συνεχιζουμε να καπνιζουμε, να τρωμε μεταλλαγμενα, να αναπνεουμε μολυνση κ να σκοτωνομαστε για ασημαντον αφορμη.
Πολλες φορες όταν θελω να σου πω κατι, θελω να σε βαλω στα γονατα μου σαν μικρο παιδακι κ να σε δασκαλεψω. Αυτή την φορα δεν θα το κανω. Τα γονατα μου δεν με κρατανε κ μενα πλεον κ εχω γερασει κ δεν μπορω να κρατω κανενα. Εχεις ,μεγαλωσει κ συ νομιζω, λιγο.Το ελπιζω ότι εχεις μεγαλωσει λιγο κ μπορω να σου μιλω λιγο πιο δυσκολα τωρα. Ακου προσεκτικα: ηλθες στον κοσμο ετουτο γυμνος κ θα φυγεις γυμνος. Δεν εφερες τιποτε, δεν θα παρεις τιποτε μαζι σου. Το απαγορευει το Συνταγμα της Υπαρξης. Το δευτερο που ηθελα να σου πω είναι κατι ακομα πολύ πιο δυσκολο. Ακου προσεκτικα: ότι βλεπεις είναι ένα κοσμικο αστειο. Οτι βλεπεις γυρω σου, τα δεντρα ο κοσμος, τα συννεφα, η γη μας, το φεγγαρι, τα πουλια, τα αστερια, ότι βλεπεις κ ότι αισθανεσαι, είναι ένα κοσμικο αστειο κ μια άλλη ονομασια τους είναι Αλλαγη. Ολα αλλαζουν. Ο κοσμος υπαρχει επειδη αλλαζει. Αν δεν αλλαζαν θα ειχαν εξαφανιστει από τα ματια σου. Ολα. Στην πραγματικοτητα ακουμπας κ αισθανεσαι την Αλλαγη του κοσμου κ των πραγματων. Δεν υπαρχει τιποτε το στατικο στον κοσμο. Ολα αλλαζουν.
Σε κουρασα πολυ όμως με την αλγεβρα του κοσμου κ συ θελεις αμεση δραση. Θα την εχεις. Παμε!
-Γκαρσον! Δυο φραπε γλυκα με μπολικα παγακια!
-Εφτασεν.
Σε μια καφετερια καπου στη Ομονοια. Ενα φορτηγακι πατησε γκαζι κ η κακοσυντηρημενη μηχανη του μαυρισε την ατμοσφαιρα κ υπογραψε αυτά που εγραψα. Εγκρινεται.