Διαβαζα δυο ποιηματακια γεματα χρωματα. Ακομα κ αν ξυσεις κατά λαθος ένα χρωμα, υπαρχει απο κατω του άλλο χρωμα, ακομα πιο ζωντανο. Ακομα κ αν ηθελες να καταστρεψεις τον πινακα δεν θα μπορουσες. Αν για παραδειγμα εσχιζες αυτόν τον πινακα χρωματων κ θα σου εμενε στα χερια μονο το τελαρο , ακομα κ ετσι, θα εμενε ξεχασμενη φανταχτερη φωσφορουχα χρωματιστη μπογια πανω στην σπασμενη κορνιζα του. Κ σιγουρα πανω στα χερια του θυτη,
θα φωσφοριζαν απο τα απομειναρια της, του κατεστραμενου πινακα.
Ο πινακας δεν εχει να κανει καθολου με τα χρωματα που πετα καποιος σε ένα πινακα. Εχει να κανει με την ψυχη του καλιτεχνη.
Jose Tranquilino. Μεξικανος ζωγραφος η ενας Ελληνας ζωγραφος ,Tranquillo. Δεν ξερω,
ενας ζωγραφος του κοσμου.
Φιλια πολλα απο κριστοφ, στον Jose Tranquilino. Μπαλετα χρωματων, η λιμνη των κυκνων