ειχε μερες να βρεξει. Πολλες μερες. Το τοπιο σχεδον ειχε γινει Σαχαρα. Διψαγα. Τοτε θυμηθηκα ένα βιβλιο που ειχα διαβασει όταν ημουν προσκοπος. Επιβιωση. Το βιβλιο ονομαζοταν Επιβιωση. Ενας οδηγος επιβιωσης σε ακραιες καταστασεις. Εφερα στο μυαλο μου το κεφαλαιο « Αφορητη διψα» κ διαβασα τις οδηγιες επιβιωσης. Γραφει: Σκαψε την αμμο σε βαθος ενός ποδιου, 30 εκατοστα, κ σκεπασε την με ναυλον. Εσκαψα. Που θα βρω ναυλον όμως;
-φιλε κριστοφ, εισαι κατοικος του πλανητη γη κ δεν ξερεις που θαβρεις ναυλον; Υπαρχει παντου.
Ειχε δικαιο. Παντου γυρω μου πεταμενα ναυλον. Βρηκα ένα κ σκεπασα τη τρυπα που ειχα κανει,
κ περιμενα να σχηματιστουν σταγονες πανω στο ναυλον. Περιμενα. Μεχρι τοτε όμως θα σας διαβασω κατι:
«Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε ιατρική. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην ΕΠΟΝ. Κατά τη διετία 1943-1944 ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού "Ξεκίνημα", που ανήκε στον εκπολιτιστικό όμιλο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είχε έντονη πολιτική δράση στο φοιτητικό κίνημα, για την οποία φυλακίστηκε το 1948, ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο. Βγήκε από τη φυλακή με την γενική αμνηστία το 1951»
Εριξα μια ματια στο ναυλον. Ειχαν περασει 2 ωρες κ τιποτε. Αρχισα να ανησυχω.
Συνεχισα να διαβαζω. Δεν ηταν ακριβως διαβασμα. Εκει γυρω σου ερημος παντου ερημος κ πουθενα νερο. Κ το συστημα επιβιωσης φαινεται να μην δουλευει. Ειχε στεγνωση η ερημος κ σε βαθος. Δεν ηταν ακριβως διαβασμα. Κοιταζα την ερημο, πιθανον να ηταν η αντιλιά, η αντανακλαση του ηλιου στην ερημο. Το φαινομενο μιραζ. Νομιζεις ότι εχει νερο κ ομως είναι μια αυταπατη. Πιθανον να μην διαβαζα. Πιθανον να ειχα παθει ηλιαση κ να αρχισα να παραμιλω μονος μου. Συνεχισα να διαβαζω,
κ πουθενα νερο. Συνεχισα το διαβασμα. Τοτε αρχισα να ιδρωνω. Που βρεθηκε το νερο πανω μου; Ειχα στεγνωσει, πως βρεθηκε αυτος ο ιδρωτας πανω στο προσωπο μου; συνεχισα να διαβαζω,
κ στο προσωπο μου, στο στηθος μου, να τρεχει ο ιδρωτας μου. Δεν ηταν αγωνία. Ουτε αυτή η νοσταλγια για ζωη όταν την βλεπεις να φευγει κ δεν μπορεις να κανεις κατι. Κοιταξα το συστημα που εφτιαξα. Πουθενα νερο. Ουτε σταγονα. Μονο το προσωπο μου να ιδρωνει σαν να ημουν αθλητης μεγαλων αποστασεων. Ενας μαραθωνοδρομος.
Ηλθε πανω μου μια μυγα. Δεν την ενοχλησα. Την αφησα να κανει τα δικα της. Μπορει κ να διψαγε.Την αφησα.
Ηθελα να βαλω τιτλο σε αυτό που εγραψα: Μανωλης Αναγνωστακης,
μα τελικα τον τιτλο εκλεψε η σταγονα. Η σταγονα νερου. Μια σταγονα νερου.
Ναι! Είναι ο δικος μου χωρος. logoclub . Μανωλης Αναγνωστακης