Η ζωη είναι ενα ρισκο.
Ρισκο. Ο Ρισκο είναι Ολλανδος κ ζει στο Αμστερταμ. Ανοιξα την Βικιπαιδεια, την εγκυκλοπαιδεια του διαδικτυου να παρω πληροφοριες για να δω που ζει ο νεος μου ηρωας κ αρχισα να διαβαζω:
Ολλανδια. Η Ολλανδια είναι μια ομορφη χωρα,
κατά τον Β’ παγκοσμιο πολεμο μπηκαν οι γερμανοι με τον αρχηγο μαλακα τους κ κατελαβαν την χωρα. Συνελαβαν 100,000 ολλανδοεβραιους κ τους εκλεισαν στα στρατοπεδα συγκεντρωσης.
Διπλα στο κειμενο εχει μια φωτογραφια του ισοπεδωμενου Ροτερταμ μετα από βομβαρδισμο.
Αυτές οι πληροφοριες είναι αρκετες για να γραψω μια ιστορια. Πριν αρχισω να γραφω εκανα κατι που θα θεωρηθει παραξενο κ εκκεντρικο. Ακου τι εκανα: βγηκα εξω, χαιρετησα τον ηλιο, την φυση, τους ειπα ένα ευχαριστω,ακουμπησα τον εαυτο μου, τον χαιδεψα, εκανα μια υποκλιση, ειπα ξανα ένα ευχαριστω κ όταν σηκωσα το κεφαλι μου, ειδα δυο γατακια ασπροκιτρινα λιγο πιο περα που με κοιταζαν. Δεν ηταν δικα μου. Τους εφερα τυρι κ τους το πεταξα. Το φαγαν με ευχαριστηση. Ηταν φαινεται το τυρι που προτιμουν.Το φαγαν με μια μπουκια. Γκουτα Ολλανδιας. Εκοψα αλλα τεσσερα μεγαλα κοματια κ τους τα εδωσα. Μπηκα μεσα κ εκατσα μπροστα στο λαπτοπ μου, του ειπα κ αυτου ένα ευχαριστω κ αρχισα να γραφω την ιστορια του Ρισκο, που δεν ειχα στο μυαλο μου. Που ηταν αραγε κρυμμενη η ιστορια του Ρισκου; Κ με ποιο τροπο θα ερχοταν στο μυαλο μου κ θα γινοταν κειμενο; Θα επαιρνε λεωφορειο, τραινο, πλοιο, αεροπλανο; Θα ερχοταν καβαλα στο ποδηλατο, με τα ποδια, τρεχοντας; Φιλε, δεν εχω ιδεα. Δεν εχω ιδεα. Το μονο που μπορω να σου πω είναι οτι βγαζω τα ρουχα μου( εχω ωραιο σωμα, μην φοβασε. Ναι. Εχω ωραιο σωμα πρεπει να φοβασε) κ περιμενω το μυστηριο να ρθει να με καταβαλει. Ο λογος που βγαζω τα ρουχα μου είναι απλος. Απλουστατος. Να γιατι. Ο λογος που βγαζω τα ρουχα μου είναι επειδη δεν ξερω σε πια περιοχη της ιστοριας θα με παρει. Αν για παραδειγμα φοραω βουλευτικο κοστουμι κ αυτό, το μυστηριο, με επαιρνε σε μια πρωτογονη φυλη της Αφρικης θα εδειχνα εξωγηινος. Πιθανον αυτό να ηταν καλο κ να με περναν για Θεο τους κ να μου προσφεραν ότι καλυτερο ειχαν σε αψυχο κ εμψυχο υλικο.Χμ…δεν το εχω σκεφτει ποτε μου ετσι. Μοιαζει ομορφο κ ελκυστικο. Θα το κανω μια μερα. Προς το παρον περιμενω γυμνος. Σαν να ειμαι ενας μαυροπινακας κ με το σφουγγαρι καθαρισα τις κιμωλιες κ εμεινα καθαρος κ λαμπερα καταμαυρος όπως με γεννησε η μανα μου.
Ο Ρισκο είναι ενας Ολλανδοεβραιος. Η μανα του κ ο πατερας του μια μερα, καποιος αποφασισε ότι δεν πρεπει να ζησουν αλλο κ τους εστειλε σε στρατοπεδο συγκεντρωσης. Εκει τους αναλαβαν ειδικοι κ τα ξερετε τα υπολοιπα. Δεν εχω τιποτε με τους Γερμανους, τους Αμερικανους, τους Πιλατους. Είναι ολοι τους ανθρωποι σαν εμας. Ακριβως το ιδιο, με τα ιδια οργανα, μια καρδια, ένα συκωτι, δυο νεφρα, ένα παχυ κ ένα λεπτο εντερο, με τα ιδια υγρα στο στομαχι τους όπως τα δικα μου, με αιμα σαν το δικο μου. Ειναι ακριβως ιδιοι σαν εμενα. Απαραλαχτοι ιδιοι, κολληταρια, διδυμοι, τρωμε το ιδιο φαϊ κ αναπνεουμε τον ιδιο αερα κ βλεπουμε τον ιδιο ηλιο κ το ιδιο φεγγαρι κ τον ιδιο ουρανο, εχουμε τα ιδια κοκκαλα, τες ιδιες φλεβες, δεκα δακτυλα χεριων κ δεκα ποδιων. Τα ιδια όλα. Μας γεννησε μια μητρα κ κλαψαμε το ιδιο όταν πρωτοειδαμε το φως, θυλασαμε ολοι από το ιδιο στηθος, πεσαμε κατω στα πρωτα μας βηματα κ ξανασηκωθηκαμε κ προχωρησαμε μεχρι που μαθαμε να περπαταμε.Τα ιδια όλα. Τα ιδια.Τωρα που γραφω, ψαχνω να βρω διαφορές κ δεν βρισκω καμια. Καμια. Τα ιδια όλα σε μας. Τα ιδια. Κ μετα πηγαμε στα ιδια σχολεια. Ενταξη, ο Γερμανος κ ο Αμερικανος εχει καλυτερη εκπαιδευση,
επρεπε να ηταν καλυτεροι μας,
ομως είναι χειροτεροι μας. Αλαζονες.
Ο Ρισκο είναι ενας Ολλανδοεβραιος. Ο Ρισκο είναι ενας Ολλανδοεβραιος που ζει στο Αμστερταμ. Το Αμστερταμ είναι μια πολις πανω κατω όπως την δικη μου κ είναι Ολλανδοεβραιος, όπως εγω που ειμαι Ελληνας. Αλλαζουν απλα οι ταπελες. Κ ο Ρισκο είναι ανθρωπος σαν εμενα, όπως ολοι μας. Τα ιδια σαν εμενα.
Πηγα να γραψω μια ιστορια για τον Ρισκο κ τελικα αποδειχτηκε ότι εγραφα την δικη μου ιστορια,
την δικη σου,
την ιστορια ολων μας.
Ο *Ρισκο τελικα ειμαι εγω.
*η ιστορια Ρισκο πρωτοηλθε στο μυαλο μου σαν ελληνικη λεξη «ρισκο». Ρισκαρω. Μετα εδωσα το ιδιο ονομα στον Ρισκο , τον Ολλανδοεβραιο που ζει στο Αμστερταμ,
κ μετα αφου πεταξα όλα τα περιφεριακα( του εβγαλα τα ρουχα),
φανηκε να εχει το ιδιο τσουτσουνι σαν το δικο μου. Λιγο πιο μεγαλο λιγο πιο μικρο, όμως τα ιδια εργαλεια σαν τα δικα μου,
ακριβως τα ιδια. Ακριβως τα ιδια.
Ηταν μια ιστορια γραμμενη από τον Ρισκο.
Όταν ο Ρισκο, ο Ολλανδοεβραιος, εμαθε ότι εγραψα αυτή την ιστορια συγκινηθηκε κ ηθελε να ελθει να με βρει, παση θυσια. Ηθελε λεει να μου πει κατι. Κατι το πολύ πολύ σοβαρο. Πηρε το αεροπλανο κ συναντηθηκαμε στο αεροδρομιο. Το αεροδρομιο είναι τα συνορα.
Συναντηθηκαμε εκει στα συνορα. Η μερα ηταν καλη. Ειδυλλιακη θα ελεγα. Ανατελλε ο ηλιος από την θαλασσα, ανατολικα του Ελευθεριος Βενιζελος κ φυσαγε όπως παντα ενα απαλο αερακι που ανεμιζε τα μαλλια μας- τα δικα μου, γιατι ο ολλανδος δεν ειχε τριχα-.
Αγκαλιαστηκαμε κ δεν ειπαμε λεξη, μονο που πηρε αυτό που εγραψα κ εβαλε από κατω την δικη του υπογραφη: κριστοφ.
Περιμενοντας το ταξι ταισαμε τα περιστερια