( Ναυτικά Χρονικά – Επεισόδιο Νο. 2 )
Μέχρι να σαλτάρει ο Θωμάς στη Λάντζα, με το ημιταχώς ανάποδα στα χειριστήρια και όλο αριστερά, άνοιξα την πλώρη δεξιά για να ξεκολλήσει απ’ την προβλήτα και κράτησα για λίγο την πρύμη κολλημένη μέχρι να πατήσει ασφαλώς ο Θωμάς στο κατάστρωμα κι όταν ήρθε δίπλα μου φουλάρισα τις μηχανές στο «πρόσω», του παρέδωσα το τιμόνι και πήγα πίσω να καθίσω με τα παιδιά που φαινόταν να είναι όλοι χαρούμενοι και να αστειεύονται μεταξύ τους.
Όμως φάνηκε πως «υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο».
Ο καιρός άλλαξε απότομα μόλις πλησιάσαμε στη «μπούκα» του Λιμανιού.. Ένα δυνατό «σουέλ» έκανε τη μικρή Λάντζα να κουνάει δυνατά.. Τα γέλια και οι χαρούμενες φωνές που ακούγονταν ως εκείνη τη στιγμή κόπηκαν αμέσως. Στη θέση τους άρχισαν να ακούγονται δυνατά επιφωνήματα και κοφτές φωνές φόβου, κυρίως από τα κορίτσια.. Τα αγόρια προσπαθούσαν να βοηθήσουν, εκτός από τους επισκέπτες που δεν ήταν ναυτικοί που και αυτοί έβλεπα να υποφέρουν.
Όταν ακούστηκε η φωνή του Θωμά : «Καπετάνιε να γυρίσω πίσω ?»
«Προχώρα να βγούμε από την μπούκα να δω τον καιρό στα ανοικτά» του απάντησα ενώ την ίδια στιγμή ακούστηκε στο VHF η δυνατή φωνή από το Λιμεναρχείο Πειραιά που καλούσε την Λάντζα «Δροσοπηγή» λόγω έκτακτων καιρικών συνθηκών, να επιστρέψει στο Λιμάνι..»
Βλέπω τον Λιμενικό φίλο μου να πετάγεται και να αρπάζει το μικρόφωνο
« Δημήτρη.. εδώ Κώστας 314.. ελήφθησαν…επιβαίνει και ο καπετάνιος.. θα διευθετηθεί το θέμα.. over »
«… 314 πως βρέθηκες εκεί… δεν το ανέφερες…»
Ατυχία σκέφτηκα, καταλαβαίνοντας τη δύσκολη θέση που βρισκόταν ξαφνικά ο φίλος μου..
«Είχα μιλήσει στη βάρδια προηγουμένως με ιστιοφόρο και έμαθα για τον καιρό έξω.. και επειδή ήταν επείγον να μεταβεί ο καπετάνιος και μια και είχα σχολάσει, είπα να συνοδέψω τη Λάντζα για να τους γυρίσω πίσω αν χρειαζόταν…! »
« Εδώ βλέπω πως επιβαίνουν και επισκέπτες.. Εσύ την υπέγραψες την άδεια ?»
« Ναι.. γι’ αυτό είπα να τους συνοδεύσω προσωπικά.. να εκτιμήσω τον καιρό, σου είπα πως επιβαίνει και ο καπετάνιος.»
Ψεύτη Κώστα .. είπα μέσα μου.. αλλά καταλαβαίνοντας τη θέση του τον δικαιολόγησα.. Ακούστηκε ένα ξερό «καλώς- διαρκής ακρόαση».. και το VHF σιώπησε παραμένοντας σε επιφυλακή στο κανάλι 16..
Βγαίνοντας από την «μπούκα» του λιμανιού, το «σουέλ» ήταν πιο ανεβασμένο και η Λάντζα άρχισε το κούνημα να γίνεται πιο δυνατό…
Τότε ήταν που η φωνή της Daily σκέπασε όλους τους θορύβους απευθυνόμενη σε μένα..
« Τι γίνεται Νίκο.. τι είναι αυτό το κακό που συμβαίνει ?.. Γιατί δεν μας τα είπες αυτά ? Θα βουλιάξουμε !... Ωχ Παναγία μου…» και χάνοντας την ισορροπία της ξαφνικά πέφτει στην αγκαλιά του Κώστα !..
Ένα δυνατό χτύπημα από ένα ογκώδες «βουβό» κύμα από τα πλάγια και η κλίση ήταν τέτοια που όσοι κάθονταν στην αριστερή πλευρά, σε δευτερόλεπτα βρέθηκαν ξαπλωμένοι στον δεξιό καναπέ και μερικοί στρυμωγμένοι μεταξύ τους…
Πετάχτηκα επάνω προσπαθώντας να διατηρώ την ισορροπία μου και βρέθηκα δίπλα στο Θωμά που απεγνωσμένα προσπαθούσε να μην χάσει τον έλεγχο.. που εδώ που τα λέμε μάλλον ήταν αδύνατος ο έλεγχος με την πορεία που κρατούσαμε..
«Θωμά άντε λίγο πιο δίπλα και να κρατιέσαι γερά…»
«Καπετάνιε… Ψέλλισε, αυτό το πράγμα.. πρώτη φορά… και κατάλαβα την ανακούφιση του όταν μου παρέδωσε το πηδάλιο ..»
«Λίγο πιο δίπλα του είπα γρήγορα, και άσε και τα χειριστήρια …»
Κατέβασα λίγο τις στροφές και με όλο δεξιά έφερα τη «μάσκα» της Λάντζας κόντρα στο αλλεπάλληλο χοντρό κύμα, ανοίγοντας ταυτόχρονα στο φουλ τους υαλοκαθαριστήρες για να προλαβαίνουν να καθαρίζουν τα τζάμια από τα νερά που έσπαγαν επάνω τους.
«… έτσι όπως πάμε τώρα ψέλλισε ο Θωμάς απομακρυνόμαστε συνεχώς από το Πλοίο..»
«Έτσι όπως πάμε - πάμε για την Αίγινα Θωμά… Αλλά θα φθάσουμε στο Σαλαμίς πιο γρήγορα και με μεγαλύτερη ασφάλεια και πάνω από όλα, με πολύ λιγότερη ταλαιπωρία..»
Το σκάφος είχε κατά πολύ ηρεμήσει τώρα.. Είχε σταματήσει επιτέλους ο βίαιος – κουραστικός διατοιχισμός και είχε επικρατήσει ένας ελαφρός προνευστασμός (pitching)- λιγότερο έντονος από τη διατοίχιση, έτσι είχε μετριασθεί κατά πολύ η ταλαιπωρία του κόσμου μεν αλλά μια τέτοια παρατεταμένη κατάσταση προκαλεί σημαντική καταπόνηση στο σκάφος. Υπολόγισα όμως πως δεν θα διαρκούσε πάνω από ένα τέταρτο της ώρας.
Γύρισα να ρίξω μια ματιά πίσω μου και να εκτιμήσω την κατάσταση των επιβαινόντων. Όλοι τους παρέμεναν σιωπηλοί, ενώ σε ορισμένους ήταν ζωγραφισμένη η ταλαιπωρία στα πρόσωπά τους. Αυτό δεν το ήθελα βέβαια να έχει συμβεί, αλλά .. και στα ναυλοσύμφωνα ακόμα περιγράφεται ως «Act of God» (είναι ένας νομικός όρος που αναφέρεται σε ένα σοβαρό, αναπόφευκτο φυσικό γεγονός) —
Κοίταξα το ρολόι μου, 17 λεπτά είχαν περάσει από την αναχώρηση μας. 20 λεπτά ήταν ο κανονικός χρόνος μιας φυσιολογικής διαδρομής έως το πλοίο, και εμείς θέλαμε ακόμα τουλάχιστον άλλο τόσο χρόνο και το χειρότερο αντί να ζυγώνουμε εμείς απομακρυνόμαστε… Χαμογέλασα.. Όλα πάνε καλά ! Όπως τα υπολόγισα.. σκέφτηκα. Έριξα μια ματιά στον Θωμά που καθόταν αμίλητος μάλλον τρομαγμένος και με την απορία διάχυτη στο πρόσωπό του… Που πάει ο καπετάνιος … υπέθεσα πως σκεπτόταν εκείνη τη στιγμή…
Κοίταξα πάλι το ρολόι… Πέρασαν 8 λεπτά από την παράλλαξη της Λάντζας με το Σαλαμίς, στα επόμενα 8 πρέπει να κάνω τη μανούβρα σκέφτηκα … και παρατηρούσα πλέον την ώρα λεπτό προς λεπτό…
Όταν συμπληρώθηκε ο χρόνος και είδα πως ερχόταν το κατάλληλο κύμα πήρα το μικρόφωνο και φώναξα δυνατά « Παρακαλώ όλους σας --- Κρατηθείτε καλά για τα επόμενα 20 δευτερόλεπτα..»
Και αμέσως γύρισα όλο το τιμόνι αριστερά – αυξάνοντας την ταχύτητα στο «πρόσω ολοταχώς»
Αμέσως το σκάφος υπάκουσε και όπως το άλογο όταν τραβάς τα χαλινάρια αριστερά και σπινάρεις στα πλευρά του γυρνάει απότομα αριστερά κλωτσώντας την δύναμή του στον αέρα έτσι και η Λάντζα υπάκουσε με την μόνη μικρή ζημιά στους επιβάτες ότι για 2 δευτερόλεπτα το στομάχι τους ανέβηκε στο στόμα !...
Αλλά ! Ήρθε αυτό που περίμενα … Είχα πλέον όλο τον καιρό «Δευτερόπριμα»… Που σήμαινε.. όπως η μπουνάτσα στο κούνημα, σταθερότητα- και πάνω απ’ όλα σχεδόν διπλάσια ταχύτητα γιατί τώρα τα κύματα μας έσπρωχναν και αύξαναν σχεδόν στο διπλάσιο την ταχύτητα μας, αντί να μας κοντράρουν και να μας ταλαιπωρούν δίνοντας πίσω την καθυστέρηση και την ταχύτητα που μας είχαν αφαιρέσει…
Εκείνο όμως που με έστειλε και αυτό που δεν φανταζόμουν και ούτε το περίμενα ήταν όταν είδα τον Θωμά δακρυσμένο μπροστά μου να με φιλά στο μάγουλο και με σπασμένη φωνή να μου λέει… «ευχαριστώ»… Του έσφιξα το χέρι και τον κτύπησα φιλικά στη πλάτη..
Φτάσαμε !.. Ακούστηκε δυνατά η φωνή του Θωμά και απλώθηκε αμέσως η ανακούφιση στα πρόσωπα όλων -- Όλα άλλαξαν…Η Λάντζα γέμισε ξαφνικά πάλι ψιθύρους που έγιναν φωνές – χαμόγελα -πειράγματα – μέχρι ακόμα και χειροκροτήματα χαράς…
Έπιασα το VHF και άλλαξα κανάλι στο 23.. Το κανάλι ενδοεπικοινωνίας μεταξύ του πληρώματος. «Έλα.. το SALAMIS ακούει στο 23 ? Ο Γραμματικός ακούει ?- over.»
Η απάντηση ήρθε αμέσως.
« SALAMIS ακούει.. εγκώ 3rd Officer Roger, εγκώ βάρδια, μιλάει γκραμματικό μιλήσει εσένα» Άκουσα τη φωνή του Φιλιππινέζου Ανθυποπλοίαρχου.
«Ω.. Κάπταιν Well come..Επιτέλους.. ακούει εσένα, Όλα παιδί περιμένει .. εγώ πολύ χαρούμενο ακούει εσένα..over..» Ακούστηκε η φωνή του Υποπλοίαρχου Rodrigo.
« Εντάξει Chief.. Ειδοποίησε τη μηχανή και πήγαινε πλώρα να βιράρεις 2 κλειδιά την Δεξιά Άγκυρα για να γυρίσει λίγο το Βαπόρι και να κάνουμε Υπήνεμο και δώσε εντολή στο Λοστρόμο να κατεβάσει στο σωστό ύψος την Δεξιά σκάλα στο Ακομοδέσιο, και να τσεκάρει το δίχτυ ασφαλείας για να ανέβει ο κόσμος. Μόλις αρχίσεις το «βίρα» την ΔΕΞ. Πες μου- stand by on 23 channel - over»
«ΟΚ Sir.. Standing by on channel 23 – over.»
(…………….συνεχίζεται)
Νίκος Στυλιανού