ειμαστε γυρω γυρω απο το πιανο κ τραγουδαμε. Το τραγουδι ειναι μια απελευθερωτικη ασχολία του ανθρωπου απο την αχαρη καθημερινοτητα του. Πηγαινουμε στα γραφεια, βαζουμε υπογραφες, μας λεει καποιος κυριε προϊστάμενε, κ μεις απαντουμε στον αλλο: ναι παιδι μου σε λιγο, γιατι τωρα εχω επείγον τηλεφωνημα απο τον ομπαμα. Εχεις δει τον ομπαμα;
Οταν ανελαβε προεδρος ειχε μαυρα μαλλια κ μεσα σε ενα χρονο απο το αγχος ασπρισαν τα μαλλια του. Κ γιατι αγχος; Τι εχεις να κερδισεις με το αγχος;
Οταν ανελαβε προεδρος ηξερε πως τον βαλαν εκει περα τα συμφεροντα, κ τωρα επρεπε να τους υπηρετησει.
Τελος παντων. νομιζουμε οτι κατι κανουμε αλλα στην πραγματικότητα περιπαίζουμε ο ενας τον αλλο, κρυβομαστε πισω απο ψεματα.
Η πραγματικη ζωη αρχιζει εκει που τελειωνουν τα ψεματα κ βλεπουμε την ζωη καταματα οπως ειναι κ οχι οπως μας αρεσει να ειναι. Η μουσικη ειναι ενας απο τους τροπους να ξεχναμε την αχαρη μας πραγματικοτητα. Αρχιζουμε να ρέουμε με την στιγμη, το εδω κ τωρα,
κ αυτο ειναι φαρμακο. Το φαρμακο της τρελας μας ειναι το εδω κ τωρα. Το μονο που υπαρχει ειναι αυτη η στιγμη,
η αιωνιοτητα της στιγμης. Το παρελθον εχει φυγει, το μελλον ειναι μοναχα στη φαντασια μας κ πουθενα αλλου.
Το πιανο, μια ομορφη παρεα γυρω απο αυτο, μεσα σε μια ομορφη αγκαλιά, που δεν ειναι ουτε γυναικας,
ουτε τιποτε απο αυτα. Ειναι η αγκαλια της σιωπης του εδω κ τωρα,
κ που οι νοτες του πιανου σαν λουλουδια ενος καμπου βλαστημενα εδω κ κει, σαν πινελιες καποιου πινακα.
να περνατε παντα ομορφα Γαστων μου. καλη βδομαδα σε ολους.