Εχω στα χερια μου μια φωτογραφια παλια. Δεν είναι ακριβως τυπωμενη σε χαρτι. Είναι τυπωμενη πανω στην οθονη του λαπτοπ μου. Εχει τραβηχτει πριν μισο αιωνα. Ειμασταν πιτσιρικια. Παιζαμε ανεμελα. Μοιαζει η ζωη λιγο ματαιη κ διχως κανενα νοημα. Μοιαζουν ολα τοσο ψευτικα. Κοιταζω την φατσα μου στον καθρεπτη κ δεν πιστευω ότι εγω καποτε ημουν παιδι. Δεν θα σε ψυχοπλακωσω όμως. Περασμενα μεγαλεια κ διηγωντας τα να κλαις. Δεν ανηκω σε αυτό κλαπ. Ουτε όμως κ στο κλαπ του αντιθετου πολου, της ακρατης αισιοδοξιας. Ουτε πολιτικος ειμαι που θα σου δωσει αισιοδοξια, ουτε κλαμενος καταναλωτης που κοιταζει το αδειο ραφι με τις εκπτωσεις. Ανηκω στο κλαπ των απλων ανθρωπων. Τι λεει αυτό το κλαπ των απλων ανθρωπων;
Δεν εχει κανενα καταστατικο. Η μονη λεξη που μπορει να βρεις εκει μεσα είναι η λεξη ευγνωμοσυνη. Ευγνωμοσυνη. Ομως κ αυτή η λεξη είναι λιγο παρεξηγημενη. Μου κανεις κατι κ γω σου δειχνω την εκτιμηση μου κανοντας σου ένα δωρο, γραφοντας ένα αρθρο, ένα διηγημα, ενα μυθηστορημα που σου αφιερωνω. Αυτο δεν είναι ευγνωμοσυνη. Αυτό ονομαζεται γλυψιμο. Ευγνωμοσυνη σημαινει Αγαπη. Είναι η ιδια λεξη με την ευγνωμοσυνη αλλα απο μια αλλη οπτικη γωνια. Αγαπη . Τι είναι η αγαπη; Δεν ξερω να σου απαντησω. Το νιωθω, αλλα δεν μπορω να σου απαντησω τι είναι η αγαπη. Ειμαι πολύ μικρος για να σου την περιγραψω. Αγαπη είναι όταν χανομαι, εξαφανιζομαι μεσα σε κατι. Οταν βγω από κει μεσα δεν μπορω να σου την περιγραψω επειδη Εγω δεν ημουν εκει. Ειχα διαλυθει εντελως μεσα της. Ετσι δεν ηταν κανενας εκει για να σου την περιγραψω.
Όταν το Εγω εξαφανιζεται, εμφανιζεται η ενωση, η αγαπη, η ευγνωμοσυνη.
Καθομαι μπροστα στην παλια φωτογραφια, κοιταζοντας τους συμμαθητες μου κ την δασκαλα μου κ θελω να σας σφιξω ολους στην αγκαλια μου. Ολους, κ δεν βρισκω τροπο να το κανω, παρα να γραψω δυο τρεις λεξεις,
κ αυτές οι λεξεις τοσο αμορφωτες, τοσο χαζες, τοσο ανικανες.
Όταν ο φωτογραφος τραβαγε αυτή την φωτογραφια , το εκανε για το προς το ζειν, μπορει να εβαλε λιγο καλλιτεχνικη διαθεση μεσα, αλλα το εκανε για σκοπους βιοπορικους. Να παρει λεφτα κ να θρεψει την οικογενεια του. Δεν ενιωθε κανενα συναισθημα όταν το εκανε, γιατι δεν ηξερε κανεναν από μας.
Οτι ειδε ο φωτογραφος το βλεπω κ γω, μονο που εγω εχω μια άλλη διαθεση.
Μιαν συναισθηματικη διαθεση. Η φωτογραφια αυτή μου λεει πολλα. Κ κοιταξε πως δουλευει το ολο συστημα. Καποιος φωτογραφος πριν πολλα χρονια ηλθε κ τραβηξε αυτή την φωτογραφια για δικους του λογους κ τωρα αυτή η φωτογραφια…
κ τωρα αυτή η φωτογραφια που εχω μπροστα μου,
ειναι ο πιο ομορφος πινακας ζωγραφικης που εχω δει. Ενας κηπος με καμποσα λουλουδια μεσα στον κηπο. Ενα συντριβανι κ γυρω από το συντριβανι τα λουλουδια του,
ενα δεντρο,
κ κατω στην σκια του να καθονται τα παιδακια,
μια δασκαλα κ οι μαθητες της.
Ολα οσα μας συμβαινουν μενουν μεσα μας. Ολα. Τα κουβαλαμε σαν τουβλα. Με αυτα κτιζουμε το οικοκοδομημα μας. Ολα οσα συναντουμε μπροστα μας είναι η πρωτη υλη του Ειναι μας. Δεν ξερω για τους αλλους, μιλω για τον εαυτο μου. Ολα οσα μου συνεβηκαν με στρεφουν συνεχως γυρω μου κ μεσα μου, κ οσο περνα ο καιρος βλεπω τον εαυτο μου Ενα με ότι με περιβαλλει. Αυτή η αισθηση ότι ανηκω εκει μεσα ,ότι ειμαι κομματι Του αξεχωριστο. Δεν μιλω για θρησκειες κ τετοια, μιλω σαν ισος προς ισον με Το εκει εξω. Αυτό ακριβως. ισος προς ισον,
κανω υποκλιση στα παιδια που βλεπω εκει μεσα,
κ μια βαθεια υποκληση στις γυναικες,
στην γυναικα με το ομορφο κολιε στο λαιμο της,
στη δασκαλα μου,
Τι είναι τελικα η Αγαπη; Αγαπη είναι δοσιμο κ τιποτε άλλο. δοσιμο χωρις να περιμενεις κανενα ανταλλαγμα. Η χαρα να δινεις. Αγαπη είναι γυναικα.
στη δασκαλα μου Αιμιλια,
με απεραντη εκτιμηση κριστοφ